Tężec jest ciężką chorobą układu nerwowego, charakteryzującą się występowaniem napadowych skurczów mięśniowych. Choroba postępuje stopniowo, stan chorego zależy od czasu trwania skurczów, a decydujące znaczenie mają skurcze mięśni oddechowych prowadzące do bezdechów. Śmiertelność w tężcu jest odwrotnie proporcjonalna do długości okresu wylęgania i wynosi obecnie 30-50%. Szczególną postacią jest tężec noworodków. Najlepszą metodą zapobiegania tężcowi jest czynne uodparnianie toksoidem tężcowym wszystkich osób wg kalendarza szczepień. Przy leczeniu wszelkich zranień istnieje prawny obowiązek zapobiegania tężcowi. Stosuje się uodpornienie bierno-czynne. Zapobiegawczo podaje się przeciwtężcową immunoglobulinę ludzką (LIT). Nadal alternatywnym środkiem jest tańsza, lecz anafilaktogenna surowica końska (serum antitetanicum) (ATS). W przypadku zachorowania obowiązuje zgłoszenie i hospitalizacja, w razie zgonu z powodu tężca prowadzone jest dochodzenie sądowe co do wypełnienia przez lekarza obowiązku leczenia zapobiegawczego.