Borelioza jest wieloukładową chorobą zakaźną wywołaną przez krętki Borrelia burgdorferi. Głównym rezerwuarem choroby są dziko żyjące gryzonie, wiele innych ssaków oraz ptaki. Zakażenie u zwierząt i u ludzi przenoszone jest przez kleszcze rodzaju Ixodes. Tylko u niewielkiej liczby zakażonych pojawiają się objawy kliniczne choroby. Choroba przebiega w kilku okresach, w pierwszym przeważają objawy skórne, rumień przewlekły wędrujący (Erythema chronicum migrans ECM) lub znacznie rzadziej limfocytoma, którym towarzyszą niespecyficzne objawy ogólne. W stadium II przeważają objawy neurologiczne (limfocytarne zap. opon, porażenie nerwu twarzowego, zap. korzonków nerwowych), zapalenie stawów i zapalenie mięśnia sercowego. U dzieci rzadko obserwuje się późne objawy zakażenia (przewlekłe destrukcyjne zapalenie stawów, postępujące zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego oraz acrodermatitis chronica atrophicans). Roko-wanie jest zwykle dobre. Boreliozę rozpoznaje się na podstawie wywiadu, badania klinicznego, po wykazaniu obecności specyficznych przeciwciał we krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym lub płynie stawowym. Wybór antybiotyku do leczenia oraz drogi jego podawania zależy od wieku chorego i postaci klinicznej zakażenia. Nie ma wskazań do profilaktycznego podawania antybiotyków. Uważa się, że skuteczność dostępnej w USA specyficznej szczepionki w warunkach europejskich jest niewystarczająca.