Standardy medyczne

NIETRZYMANIE MOCZU - PRZYCZYNY, OCENA KLINICZNA I AKTUALNE ZASADY LECZENIA

Prof. dr hab. med. Kazimierz Ostrowski

POSTĘPOWANIE LEKARZA OPIEKI PODSTAWOWEJ Z CHORYM PO PRZEBYCIU OSTREGO ZAPALENIA TRZUSTKI

Prof. dr hab. n. med. Jan Dzieniszewski, Doc. dr n. med. Mirosław Jarosz

Klinika Chorób Metabolicznych i Gastroenterologii Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie

MAKROLIDY W TERAPII ZAKAŻEŃ DRÓG ODDECHOWYCH

Prof. dr hab. n. med. Danuta Dzierżanowska

Kierownik Zakładu Mikrobiologii Klinicznej IPCZD

W artykule omówione zostały najważniejsze antybiotyki makrolidowe zarejestrowane i stosowane w leczeniu. Przedstawiono ich spektrum przeciwbakteryjne, zwrócono uwagę na oporność patogenów dróg oddechowych w Polsce i omówiono ich zastosowanie kliniczne w zależności od postaci zakażenia oraz wieku pacjenta. Przedstawicielem makrolidów jest erytromycyna, wprowadzona do terapii w 1952 roku jako naturalny antybiotyk wytwarzany przez Streptomyces erythreum zawierający 14 węglowy pierścień laktonowy połączony wiązaniami glikozydowymi z dwoma aminocukrami, tj. dezozaminą i kladynozyną. Kolejne dwa naturalne makrolidy, tj. josamycynę i spiramycynę wykryto i wprowadzono do leczenia w dwu kolejnych dziesięcioleciach (1). W początku lat 90. wprowadzono do terapii nowe półsyntetyczne pochodne erytromycyny: roksytromycynę, klarytromycynę, azytromycynę i dirytromycynę (2,3). Dalsza modyfikacja 14 węglowych makrolidów doprowadziła do uzyskania w końcu lat dziewięćdziesiątych nowych pochodnych - ketolidów, które charakteryzują się większą aktywnością biologiczną od pozostałych antybiotyków makrolidowych i są także aktywne w stosunku do szczepów opornych Str. pneumoniae.

LINKOZAMIDY I TETRACYKLINY - ZASADY STOSOWANIA W PRAKTYCE AMBULATORYJNEJ

Dr n. med. Aneta Nitsch-Osuch, Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn

Zakład Medycyny Rodzinnej przy Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych i Nefrologii AM w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn

Linkozamidy i tetracykliny są antybiotykami stosowanymi od lat w lecznictwie ambulatoryjnym, choć nie tak często jak najpopularniejsze betalaktamy (penicyliny i cefalosporyny) oraz makrolidy. W artykule, będącym kontynuacją rozpoczętego przez nas cyklu dotyczącego racjonalnej antybiotykoterapii w praktyce lekarza rodzinnego, przedstawiono podstawowe wiadomości dotyczące mechanizmu działania, podziału, spektrum przeciwbakteryjnego, wskazań i przeciwwskazań, działań niepożądanych linkozamidów i tetracyklin.

ZABURZENIA LIPIDOWE

Dr hab. n. med. Tomasz J. Pasierski

II Klinika Choroby Wieńcowej Narodowego Instytutu Kardiologii

Nieprawidłowe stężenia lipidów w surowicy stanowią podstawę rozwoju miażdżycy - najczęściej rozpowszechnionego schorzenia naczyń tętniczych stanowiącego przyczynę ponad połowy zgonów w naszym kraju.

ROZPOZNAWANIE I LECZENIE NADCIśNIENIA TĘTNICZEGO W CUKRZYCY

Dr n. med. Mariusz Jasik, Prof. dr hab. n. med. Waldemar Karnafel

Nadciśnienie tętnicze u chorych na cukrzycę występuje zdecydowanie częściej w porównaniu z ogólną populacją. Współistnienie nadciśnienia tętniczego i cukrzycy wybitnie zwiększa częstość występowania późnych powikłań cukrzycy, stanowiąc istotną przyczynę umieralności w tej grupie osób. Diagnostyka chorych na cukrzycę ze współistniejącym nadciśnieniem tętniczym ustalić powinna rodzaj, czynniki ryzyka oraz stopień zaawansowania nadciśnienia tętniczego. Podczas farmakoterapii nadciśnienia tętniczego zapewnić należy uzyskanie pożądanego efektu hipotensyjnego, dobrą tolerancję, bezpieczeństwo, korzystne działania biochemiczne, metaboliczne oraz skuteczne obniżenie czynników ryzyka i ograniczenie powikłań narządowych. Duże znaczenie posiada wczesne i intensywne rozpoczęcie leczenia. Leczenie hipotensyjne w cukrzycy stwarza konieczność jego indywidualizacji. Przyjmuje się, że lekami z wyboru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z cukrzycą są inhibitory konwertazy angiotensyny. Stosowanie połączeń lekowych z inhibitorami konwertazy angiotensyny istotnie zwiększa ich skuteczność hipotensyjną.

AKUPUNKTURA I AKUPRESURA JAKO KOMPLEMENTARNE TECHNIKI TERAPEUTYCZNE WE WSPÓŁCZESNEJ MEDYCYNIE
Część II - Mechanizm działania i podstawy naukowe

Dr n. med. Mirosław Jędras, Dr. n. med. Och Bataa, Lek. med. Jacek Lange, Dr. n. med. Grzegorz Ostrowski, Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn

Zakład Medycyny Rodzinnej przy Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych i Nefrologii AM w Warszawie
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Kazimierz Ostrowski

W poprzedniej części omówiono historię i zastosowanie akupunktury i akupresury. W części drugiej skupimy się na teoriach dotyczących mechanizmu działania i próbach naukowego wytłumaczenia efektów, jakie na organizm wywierają te techniki. Słowa kluczowe: akupunktura, akupresura