W artykule omówione zostały najważniejsze antybiotyki makrolidowe zarejestrowane i stosowane w leczeniu. Przedstawiono ich spektrum przeciwbakteryjne, zwrócono uwagę na oporność patogenów dróg oddechowych w Polsce i omówiono ich zastosowanie kliniczne w zależności od postaci zakażenia oraz wieku pacjenta.

Przedstawicielem makrolidów jest erytromycyna, wprowadzona do terapii w 1952 roku jako naturalny antybiotyk wytwarzany przez Streptomyces erythreum zawierający 14 węglowy pierścień laktonowy połączony wiązaniami glikozydowymi z dwoma aminocukrami, tj. dezozaminą i kladynozyną. Kolejne dwa naturalne makrolidy, tj. josamycynę i spiramycynę wykryto i wprowadzono do leczenia w dwu kolejnych dziesięcioleciach (1).

W początku lat 90. wprowadzono do terapii nowe półsyntetyczne pochodne erytromycyny: roksytromycynę, klarytromycynę, azytromycynę i dirytromycynę (2,3). Dalsza modyfikacja 14 węglowych makrolidów doprowadziła do uzyskania w końcu lat dziewięćdziesiątych nowych pochodnych - ketolidów, które charakteryzują się większą aktywnością biologiczną od pozostałych antybiotyków makrolidowych i są także aktywne w stosunku do szczepów opornych Str. pneumoniae.