Nadciśnienie tętnicze u chorych na cukrzycę występuje zdecydowanie częściej w porównaniu z ogólną populacją. Współistnienie nadciśnienia tętniczego i cukrzycy wybitnie zwiększa częstość występowania późnych powikłań cukrzycy, stanowiąc istotną przyczynę umieralności w tej grupie osób. Diagnostyka chorych na cukrzycę ze współistniejącym nadciśnieniem tętniczym ustalić powinna rodzaj, czynniki ryzyka oraz stopień zaawansowania nadciśnienia tętniczego. Podczas farmakoterapii nadciśnienia tętniczego zapewnić należy uzyskanie pożądanego efektu hipotensyjnego, dobrą tolerancję, bezpieczeństwo, korzystne działania biochemiczne, metaboliczne oraz skuteczne obniżenie czynników ryzyka i ograniczenie powikłań narządowych. Duże znaczenie posiada wczesne i intensywne rozpoczęcie leczenia. Leczenie hipotensyjne w cukrzycy stwarza konieczność jego indywidualizacji. Przyjmuje się, że lekami z wyboru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z cukrzycą są inhibitory konwertazy angiotensyny. Stosowanie połączeń lekowych z inhibitorami konwertazy angiotensyny istotnie zwiększa ich skuteczność hipotensyjną.