Cukrzyca ciążowa definiowana jest jako dowolnego stopnia zaburzenie gospodarki węglowodanowej, które po raz pierwszy zostało ujawnione w czasie ciąży. GDM rozpoznaje się niezależnie od tego, czy konieczne jest stosowanie insuliny, czy też wystarczy tylko modyfikacja diety oraz czy stan ten utrzymuje się po ciąży. Cukrzyca ciężarnych stanowi prawie 90% wszystkich ciąż powikłanych przez cukrzycę. Zaburzenia gospodarki węglowodanowej pojawiają sie typowo w drugiej połowie ciąży. W Polsce od 1994 r. istnieje obowiązek wykonywania badań przesiewowych w kierunku cukrzycy u wszystkich ciężarnych. Glikemię na czczo należy oznaczyć już w czasie pierwszej w ciąży wizyty u ginekologa. Następnie obowiązuje wykonanie testu przesiewowego, a w określonych warunkach testu diagnostycznego doustnego obciążenia glukozą. Cukrzyca ciążowa jest związana z szeregiem powikłań przebiegu ciąży i porodu: nadciśnienie tętnicze indukowane ciążą, gestozy, infekcje dróg moczowych, porody przedwczesne, przedwczesne odpływanie płynu owodniowego, zakażenia pochwy i/lub szyjki macicy, porody zabiegowe. Kobiety z GDM znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia cukrzycy w przyszłości, szczególnie cukrzycy typu 2. Celem oceny gospodarki węglowodanowej, zalecane jest wykonanie weryfikującego testu diagnostycznego po zakończeniu połogu. Noworodki matek chorych na cukrzycę ciążową częściej narażone są na powikłania, jak: makrosomia, hipoglikemia, hiperbilirubinemia, hipokalcenia, policytemia oraz otyłość i cukrzyca w życiu dorosłym dziecka. Celem zmniejszenia powikłań położniczo-perinatologicznych, należy w przebiegu ciąży, dążyć do utrzymania prawidłowych poziomów glikemii u matki. Podstawową formą leczenia GDM jest dieta z ograniczeniem węglowodanów prostych oraz jeżeli to konieczne insulinoterapia, z zastosowaniem ludzkich insulin. Najkorzystniejszą formą monitorowania leczenia jest samokontrola glikemii. Pacjentki z cukrzycą ciążową wymagają specjalistycznej opieki położniczo-diabetologicznej o modelu ambulatoryjnym.

Gestational diabetes mellitus is a carbohydrate intolerance resulting in hyperglycaemia of variable severity with onset or first recognition during pregnancy. The definition applies irrespective of whether or not insulin is used for treatment or the condition persists after pregnancy. GDM represents nearly 90% of all pregnancies complicated by diabetes. During pregnancy fetal growth and development is facilitated by Ôshunting' carbohydrates from mother to the developing getus. Fasting glucose concentrations are normally lower in the early part of pregnancy than in healthy, non-pregnant women. Deterioration of glucose tolerance occurs usually during pregnancy than in the 3 rd trimester. The criteria for gestational diabetes in Poland were introduced in 1994 r. Diagnostic criteria based on two-step approach: performing an initial screening by measuring the plasma or serum glucose concentration 1 h after a 50-g oral glucose load (glucose challenge test - GCT) and performing a diagnostic OGTT on that subset of women exceeding the glucose value on the GCT. GDM is associated with an increased frequency of maternal hypertensive disorders, urinary tract infections, preterm delivery, preterm rupture of membrane, coplpitis and the need for cesarean delivery. Women with GDM are at increased risk for the development of diabetes, usually type 2, after pregnancy. After the end of pregnancy, the women should be reclassifield as having either diabetes mellitus, or IGT, or normal glucose tolerance based on the results of a 75 g OGTT six weeks or more after delivery. GDM increases the risk of fetal macrosomia and other neonatal morbidities including hypoglycemia, hypocalcemia, polycythemia, and jaundice. Offspring of women with GDM are at increased risk of obesity, glucose intolerance, and diabetes in late adolescence and young adulthood. In order to reduce the risk of adverse perinatal outcome treatment for GDM should target normal blood glucose levels: fasting no higher than 105 mg/dl and 1 h-postprandial values no higher than 140 mg/dl. Currently there are two approved treatment modalities: medical nutrition intervention and insulin therapy, when necessary. Daily self-monitoring of blood glucose (SMBG) appears to be the best way of glycaemic control.