Standardy medyczne

ZABURZENIA WZWODU PRĄCIA OKIEM UROLOGA - PRZEGLĄD WSPÓŁCZESNYCH WIADOMOŚCI DLA LEKARZY OGÓLNYCH

Erectile dysfunction - - an overview for general practitivconer

Dr n. med. Artur A. Antoniewicz

FEBU - urolog
Oddział Urologii Centralnego Szpitala Kolejowego w Warszawie
Zespół Dydaktyki Urologicznej CMKP w Warszawie
Ordynator Oddziału i Kierownik Zespołu: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Borówka

Zaburzenia wzwodu prącia (ED - ang. erectile dysfunction) u mężczyzn to jeden z niedocenianych ilościowo i jakościowo stanów chorobowych będących w centrum zainteresowania współczesnej urologii. Zaburzenia te są często związane z innymi chorobami ogólnymi - obszarami zainteresowania internistów i lekarzy rodzinnych - jak na przykład cukrzyca, nadciśnienie tętnicze czy choroba wieńcowa. Dlatego wydaje się uzasadnionym wskazanie i ugruntowanie roli lekarza pierwszego kontaktu w ujawnieniu problemu, określeniu charakteru i nasilenia zaburzeń wzwodu lub w podaniu pierwszej - testowej dawki leku, a co nade wszystko ważne, w skierowaniu chorych wymagających diagnostyki i świadomego leczenia do urologa. Jednocześnie nie należy traktować wszystkich zgłaszanych przez pacjentów zaburzeń wzwodu, jako przejaw istotnych zaburzeń organicznych i warto świadomie ograniczać rekreacyjne stosowanie leków proerekcyjnych wydawanych z przepisu lekarza. Współczesna farmakoterapia skutecznie i bezpiecznie eliminuje zaburzenia niewielkiego i średniego stopnia u ponad połowy leczonych, a znacznie poprawia jakość erekcji u dalszych 10-30% chorych. W najbliższych latach nastąpi dalszy rozwój metod leczenia farmakologicznego, a z chwilą wprowadzenia do sprzedaży nowych leków, głęboka wiedza na temat zaburzeń wzwodu oraz własności różnych preparatów stanie się lekarzom ogólnym nieodzowna.

KORTYKOTERAPIA

Corticosteroid Therapy

Prof. nadzw. dr med. Andrzej Śliwowski

Omówiono fizjologiczne wydzielanie kortykosteroidów (glikokortykosteroidów), ich podział w zależności od biologicznego działania. Scharakteryzowano główne leki stosowane w leczeniu hormonalnym substytucyjnym, pozasubstytucyjnym, ostrym i przewlekłym. Omówiono wskazania do leczenia oraz powikłania kortykoterapii.

KIEDY I JAK LECZYĆ ASYMPTOMATYCZNĄ PIERWOTNĄ NADCZYNNOŚĆ PRZYTARCZYC

Dr n. med. Wiesław Grzesiuk ¹, Dr n. med. Ireneusz Nawrot ²

¹ Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Endokrynologii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Ewa Bar-Andziak
² Katedra i Klinika Chirurgii Naczyń i Transplantologii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Jacek Szmidt

Asymptomatyczna pierwotna nadczynność przytarczyc (apnp) jest stanem, w którym podwyższonemu poziomowi wapnia lub\i parathormonu (PTH) nie towarzyszą mocno wyrażone objawy kliniczne typowe dla pierwotnej nadczynności przytarczyc (pnp). Pierwotna nadczynność przytarczyc rozwija się przez wiele lat, a dolegliwości z tym związane mogą być nie zauważone przez pacjenta. Dlatego też postuluje się, że w przypadku nawet najmniejszych podejrzeń w kierunku zaburzeń gospodarki wapniowej należy wykonać oznaczenie PTH i wapnia. Jeżeli podejrzenia staną się uzasadnione natychmiastowe wdrożenie leczenia może zapobiec rozwinięciu się choroby i jej powikłaniom. Najbardziej radykalnym leczeniem pozostaje zabieg operacyjny polegający na usunięciu chorobowo zmienionej przytarczycy w przypadku pojedyńczego gruczolaka lub usunięcie trzech gruczołów z pozostawieniem fragmentu czwartej w sytuacji przerostu przytarczyc. Wprowadzenie sondy scyntylacyjnej znacznie usprawniło technikę śródoperacyjnego poszukiwania przytarczyc, co spowodowało skrócenie czasu zabiegu oraz zmniejszyło liczbę powikłań. Leczenie zachowawcze stosujemy w wyjątkowych przypadkach. Oprócz diety, leków obniżających poziom wapnia, w ostatnim okresie pojawiły się preparaty, które poprzez oddziaływanie na receptor wapniowy wpływają hamująco na wydzielanie PTH. Podsumowując: Pomimo postępu diagnostycznego nadal u znacznej części pacjentów dochodzi do groźnych powikłań w przebiegu pnp. Z uwagi na trudności diagnostyczne i terapeutyczne ostateczne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia powinno być prowadzone w ośrodkach posiadających w tej dziedzinie największe doświadczenie.

ZESPÓŁ GOODPASTURE'A - CHOROBA KOLAGENU TYPU IV?

Goodpasture's syndrome - collagen IV disease

Lek. med. Katarzyna Życińska, Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn

Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Nefrologii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. med. Kazimierz Ostrowski
Zakład Medycyny Rodzinnej Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. med. Andrzej Wardyn

Zespół Goodpasture'a jest zespołem objawów charakteryzujących się triadą objawów: krwawieniem śródpęcherzykowym, gwałtownie postępującym kłębuszkowym zapaleniem nerek oraz obecnością przeciwciał przeciwko błonie podstawnej kłębuszków nerkowych i pęcherzyków płucnych (GBM). Przeciwciała anty GBM zostają skierowane przeciwko kolagenowi błony podstawnej. Antygenem docelowym dla przeciwciał anty-GBM jest łańcuch alfa-3 kolagenu typu IV.

ULTRASONOGRAFICZNA DIAGNOSTYKA POWIKŁAŃ PO TRANSPLANTACJI WĄTROBY

Ultrasound diagnostic of complications in liver transplantation

Dr n. med. Bogna Pawlak ¹, Dr hab. n. med. Jacek Pawlak ², Dr hab. n. med. Prof. AM Marek Gołębiowski ¹

¹ I Zakład Radiologii Klinicznej AM w Warszawie
Kierownik: Dr hab. n. med. Prof. AM Marek Gołębiowski
² Klinika Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby AM w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Marek Krawczyk

Ortotopowe przeszczepienie wątroby mimo udoskonalenia techniki chirurgicznej nadal obarczone jest znacznym odsetkiem powikłań. Ultrasonografia jest podstawową techniką diagnostyczną pozwalającą na rozpoznanie powikłań związanych z transplantacją wątroby. Celem pracy jest przedstawienie technik obrazowania zespoleń naczyniowych i żółciowych oraz samej przeszczepionej wątroby. Zastosowanie badania ultrasonograficznego, a zwłaszcza dopplerowskiego pozwala na wczesne rozpoznanie powikłań naczyniowych (zwężenia zespoleń, zakrzepica naczyniowa i powstawanie tętniaków rzekomych w zespoleniach), żółciowych (zwężenie, nieszczelność) i rozpoznawanie zmian ogniskowych w przeszczepionej wątrobie (krwiaki, ropnie, zmiany organiczne). Technika ta okazuje się także przydatna przy rozpoznawaniu dysfunkcji przeszczepu (odrzucanie).

ZASADY RACJONALNEJ CHEMIOTERAPII ZAKAŻEŃ UKŁADU ODDECHOWEGO U DZIECI

Rationale antimicrobial therapy of respiratory tract infections in children

Prof. dr hab. n. med. Danuta Dzierżanowska

Kierownik Zakładu Mikrobiologii i Immunologii Klinicznej IPCZD Prezes Polskiego Towarzystwa Mikrobiologów

W artykule omówiono najważniejsze postacie bakteryjnych zakażeń układu oddechowego oraz zasady racjonalnego leczenia. Podstawą wyboru antybiotyku do leczenia jest aktywność leku wobec patogenów dróg oddechowych, lokalna wrażliwość oraz właściwości farmakokinetyczno/farmakodynamiczne leku. Zwrócono uwagę, że nadużywanie antybiotyków jest jednym z najczęstszych przyczyn selekcji i szerzenia horyzontalnego szczepów opornych w środowisku.