Standardy medyczne

STANDARDY POSTĘPOWANIA U OSÓB ZAKAŻONYCH HELICOBACTER PYLORI

Prof. dr hab. n. med. Jan Dzieniszewski, Doc. dr hab. n. med. Mirosław Jarosz

Klinika Chorób Metabolicznych i Gastroenterologii
Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Jan Dzieniszewski

Helicobacter pylori został uznany za czynnik etiopatogenetyczny wielu chorób żołądka i dwunastnicy. Zmieniło to w istotny sposób zasady postępowania diagnostycznego i leczenia w chorobach górnego odcinka przewodu pokarmowego. Dla ujednolicenia diagnostyki i wskazań do leczenia zakażenia Helicobacter pylori opracowano w świecie wiele wytycznych (consensusów). Niniejsze imed dotyczące postępowania diagnostycznego i leczenia oparte są o zalecenia opracowane przez Grupę Roboczą Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii zajmującą się problemami zakażenia Helicobacter pylori. Odkrycie przed blisko 20 laty pałeczki Helicobacter pylori w błonie śluzowej żołądka i poznanie jej roli w patologii górnego odcinka przewodu pokarmowego zmieniło w istotny sposób zasady postępowania diagnostycznego i leczenie w chorobach żołądka i dwunastnicy. Wiele światowych i narodowych towarzystw medycznych opracowuje uzgodnione przez specjalistów zasady postępowania, które w postaci tzw. konsensusów proponują zunifikowane, a jednocześnie oparte o najnowsze zdobycze wiedzy, zasady postępowania diagnostycznego i terapeutycznego w różnych schorzeniach. W 1996 roku Polskie Towarzystwo Gastroenterologii powołało grupę roboczą, której celem było opracowanie wytycznych dotyczących leczenia zakażenia Helicobacter pylori (H.pylori). Efektem prac grupy był pierwszy polski konsensus dotyczący tego zagadnienia, uzupełniony o nowe dane w 1997 roku. W tym też czasie powstały europejskie zalecenia dotyczące zasad diagnostyki i leczenia zakażenia H. pylori (Maastricht -1997). Stale narastający zasób wiedzy na temat tej bakterii, reakcji organizmu człowieka na zakażenie, nowe testy diagnostyczne i wiele badań klinicznych dotyczących leczenia spowodowały potrzebę opracowania nowych uzgodnień na najbliższe lata. W 2000 roku odbyło się zebranie Grupy Roboczej Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii poszerzone o przedstawicieli Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej (łącznie 34 osoby), na którym dokonano krytycznej rewizji ustaleń polskiego konsensusu z 1997 roku, oraz zaleceń europejskich z Maastricht, zaleceń Europejskiego Towarzystwa Gastroenterologii Lekarzy Opieki Podstawowej, wzięto pod uwagę europejski konsensus pediatryczny z 1998 r. oraz zalecenia Grupy Roboczej Europejskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci. Dążono do pełnego konsensusu wszystkich ekspertów dotyczących przedstawionych zagadnień. Niniejsze opracowanie oparte o ustalenia tej grupy (Polski Konsensus 2000) ma na celu w usystematyzowanej formie przedstawić lekarzom zasady postępowania z chorymi zakażonymi H. pylori.

RACJONALNE LECZENIE HIPERLIPIDEMII U LUDZI DOROSŁYCH

Prof. dr hab. n. med. Wiktor B. Szostak, Prof. dr hab. n. med. Barbara Cybulska

Zakład Żywienia Klinicznego Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Wiktor B. Szostak

Leczenie hiperlipidemii zmniejsza ryzyko choroby niedokrwiennej serca (ChNS). Obniżanie podwyższonych stężeń cholesterolu i triglicerydów, a także zwiększanie małych stężeń HDL, uznaje się za jedno z podstawowych wskazań w dziedzinie kardiologii zapobiegawczej. Leczenie hiperlipidemii wymaga równoczesnego zwalczania innych czynników ryzyka miażdżycy. Poziom cholesterolu LDL, do którego dąży się poprzez leczenie, jest tym niższy, im większe jest ogólne ryzyko ChNS wynikające ze współistnienia czynników ryzyka. Nie należy obniżać stężenia cholesterolu LDL poniżej wartości 50 mg/dl. Stężenie triglicerydów zmniejsza się poniżej 2 mmol/l (poniżej 1,7 mmol/l w cukrzycy), a HDL-chol zwiększa powyżej 1 mmol/l. Podstawową metodą leczenia jest dieta. Przy większych stężeniach lipidów w rachubę wchodzi dodatkowe stosowanie leków hipolipemicznych.

NIETRZYMANIE MOCZU U KOBIET - OBJAWY, DIAGNOSTYKA I LECZENIE

Lek.med. Magdalena Broś, Prof. n. dr hab. n. med. Krzysztof Czajkowski

II Katedra i Klinika Położnictwa i Ginekologii
Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik: Prof. n. dr hab. n. med. Krzysztof Czajkowski

Nietrzymanie moczu dotyczy ok.10-40% kobiet. Najczęstszą postacią nietrzymania moczu, która występuje wśród kobiet jest nietrzymanie moczu wysiłkowe, następnie nietrzymanie moczu z parcia oraz postać mieszana. W diagnostyce nietrzymania moczu konieczne jest dokładne zebranie wywiadu. Badanie ogólnolekarskie, ginekologiczne i proste badanie neurologiczne powinno być przeprowadzone u każdej pacjentki. Ważne jest obiektywne potwierdzenie występowania nietrzymania moczu za pomocą testu kaszlowego, podpaskowego oraz badania urodynamicznego. Leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu należy rozpocząć od metod zachowawczych. Przy braku skuteczności wykonuje się leczenie operacyjne. Podstawowym leczeniem nietrzymania moczu z parcia jest stosowanie farmakoterapii - głównie leków cholinolitycznych.