Helicobacter pylori został uznany za czynnik etiopatogenetyczny wielu chorób żołądka i dwunastnicy. Zmieniło to w istotny sposób zasady postępowania diagnostycznego i leczenia w chorobach górnego odcinka przewodu pokarmowego. Dla ujednolicenia diagnostyki i wskazań do leczenia zakażenia Helicobacter pylori opracowano w świecie wiele wytycznych (consensusów).
Niniejsze imed dotyczące postępowania diagnostycznego i leczenia oparte są o zalecenia opracowane przez Grupę Roboczą Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii zajmującą się problemami zakażenia Helicobacter pylori.

Odkrycie przed blisko 20 laty pałeczki Helicobacter pylori w błonie śluzowej żołądka i poznanie jej roli w patologii górnego odcinka przewodu pokarmowego zmieniło w istotny sposób zasady postępowania diagnostycznego i leczenie w chorobach żołądka i dwunastnicy.
Wiele światowych i narodowych towarzystw medycznych opracowuje uzgodnione przez specjalistów zasady postępowania, które w postaci tzw. konsensusów proponują zunifikowane, a jednocześnie oparte o najnowsze zdobycze wiedzy, zasady postępowania diagnostycznego i terapeutycznego w różnych schorzeniach.
W 1996 roku Polskie Towarzystwo Gastroenterologii powołało grupę roboczą, której celem było opracowanie wytycznych dotyczących leczenia zakażenia Helicobacter pylori (H.pylori). Efektem prac grupy był pierwszy polski konsensus dotyczący tego zagadnienia, uzupełniony o nowe dane w 1997 roku. W tym też czasie powstały europejskie zalecenia dotyczące zasad diagnostyki i leczenia zakażenia H. pylori (Maastricht -1997). Stale narastający zasób wiedzy na temat tej bakterii, reakcji organizmu człowieka na zakażenie, nowe testy diagnostyczne i wiele badań klinicznych dotyczących leczenia spowodowały potrzebę opracowania nowych uzgodnień na najbliższe lata. W 2000 roku odbyło się zebranie Grupy Roboczej Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii poszerzone o przedstawicieli Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej (łącznie 34 osoby), na którym dokonano krytycznej rewizji ustaleń polskiego konsensusu z 1997 roku, oraz zaleceń europejskich z Maastricht, zaleceń Europejskiego Towarzystwa Gastroenterologii Lekarzy Opieki Podstawowej, wzięto pod uwagę europejski konsensus pediatryczny z 1998 r. oraz zalecenia Grupy Roboczej Europejskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci. Dążono do pełnego konsensusu wszystkich ekspertów dotyczących przedstawionych zagadnień.
Niniejsze opracowanie oparte o ustalenia tej grupy (Polski Konsensus 2000) ma na celu w usystematyzowanej formie przedstawić lekarzom zasady postępowania z chorymi zakażonymi H. pylori.