W okresie poabsorbcyjnym (8-14 godzin po spożyciu posiłku) utrzymanie prawidłowego poziomu glikemii zapewniają procesy glikogenolizy oraz glukoneogenezy. Hipoglikemia (definiowana na podstawie parametrów biochemicznych jako obniżenie stężenia glikemii w osoczu krwi żylnej poniżej 50 mg% lub 55 mg%) może powodować objawy kliniczne, które zależą nie tylko od wartości bezwzględnej glikemii, ale również szybkości obniżania poziomu cukru, możliwości adaptacyjnych mózgu i włączenia mechanizmów obronnych pod postacią: sekrecji glukagonu, epinefryny, hormonu wzrostu, kortyzolu. Objawy kliniczne hipoglikemii możemy podzielić na zależne od aktywacji układu adrenergicznego (osłabienie, tachykardia, niepokój, uogólnione drżenia, uczucie głodu, obfite poty) oraz spowodowane zaburzeniem czynności ośrodków mózgowych (zaburzenia pamięci, myślenia, nastroju, urojenia, halucynacje, drgawki, porażenia połowicze, śpiączka). Leczenie hipoglikemii łagodnych lub umiarkowanych sprowadza się do podania doustnie około 10-20 gramów glukozy lub równoważników (na przykład słodki sok, coca cola, kilka kostek cukru) natomiast w hipoglikemii ciężkiej podajemy dożylnie kilka ampułek 20-40% glukozy lub glukagon, który możemy podać domięśniowo lub dożylnie. Glukagonu nie podajemy pacjentom leczonym pochodnymi sulfonylomocznika oraz po spożyciu alkoholu.