Cukrzyca typu 1 (insulinozależna) jest stanem przewlekłej hiperglikemii, spowodowanej postępującą niewydolnością produkujących insulinę komórek ß trzustki, powstającym pod wpływem czynników środowiskowych u osób predysponowanych genetycznie.
Klinicznie charakteryzuje się hiperglikemią, glikozurią i dużą chwiejnością homeostazy biochemicznej, a nie leczona substytucyjnie prowadzi do kwasicy ketonowej, znacznego stopnia odwodnienia i śpiączki. Cukrzyca typu 1 ujawnia się najczęściej u dzieci i młodzieży oraz u młodych osób dorosłych. (1, 2)
W przebiegu cukrzycy dochodzi do przewlekłych powikłań, które objawiają się głównie w postaci zmian naczyniowych, a czas ich wystąpienia zależy od długości trwania choroby, złej kontroli metabolicznej i skłonności osobniczej.