Refluksem żołądkowo-przełykowym (r.ż.-p.) nazywamy każde mimowolne cofanie się zawartości żołądka do przełyku. Gdy r.ż.-p. jest widoczny na zewnątrz, mówimy wtedy o ulewaniach. Blisko połowa niemowląt między 2 a 8 miesiącem życia ulewa. Z czasem zjawisko to ustępuje samoistnie i pomiędzy 10 a 12 miesiącem życia ulewa tylko 5% dzieci. U nielicznych niemowląt dochodzi do zmian w samym przełyku i powikłań ogólnych takich jak np. zahamowanie przyrostu masy ciała, objawy z układu oddechowego czy nerwowego. Wtedy taki refluks nazywamy patologicznym, czyli chorobą refluksową. U dzieci starszych mogą pojawić się poza wymiotami, ulewaniami objawy takie jak ból lub pieczenie w klatce piersiowej, zgaga. Niekiedy choroba refluksowa może przebiegać skrycie, a objawy są nietypowe, np. astma. W przypadku niemowląt postępowanie lecznicze, z uwagi na przemijający charakter objawów, zwykle polega na pouczeniu rodziców i zmianie diety. U dzieci powyżej 2 roku życia postępowanie diagnostyczno-lecznicze jest zbliżone do tego u ludzi dorosłych. Tradycyjnie obejmuje ono zmianę stylu życia, następnie zastosowanie leków zobojętniających, prokinetyków, antagonistów receptora H2 (H2RA) i blokerów pompy protonowej (PPI). Obecnie coraz popularniejsza staje się "terapia schodząca" (step down), w której, po wstępnym rozpoznaniu choroby refluksowej, kurację rozpoczyna się od H2RA czy PPI.