Standardy medyczne

O STANDARDACH I STRATEGII POSTĘPOWANIA W OPARZENIACH W POLSCE I KRAJACH EUROPY ZACHODNIEJ CZĘŚĆ II

On standards and strategic priciples in burn management in Poland and Western European Countries Part II

Dr hab. n. med. Jacek Puchała ¹, Prof. dr hab. n. med. Jerzy Strużyna ²

¹ Prezes Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Leczenia Oparzeń
Oddział Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Oparzeń Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie,
Ordynator: Dr hab. n. med. Jacek Puchała
Katedra Chirurgii Pediatrycznej Collegium Medicum UJ,
Kierownik Katedry: Prof. dr hab. n. med. Edward Malec
² Katedra i Kliniczny Oddział Chirurgii Rekonstrukcyjnej Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach Wojewódzki Szpital Specjalistyczny, Sosnowiec
Kierownik Katedry: Prof. dr hab. n. med. Jerzy Strużyna

W poniższym opracowaniu autorzy przedstawiają najbardziej aktualne poglądy na zagadnienia związane z europejskimi i światowymi standardami leczenia oparzeń, w tym z oceną oraz kwalifikacją poszczególnych rodzajów i stopni ciężkości tych urazów do leczenia przedspecjalistycznego i specjalistycznego, podstaw algorytmów leczenia ogólnego i miejscowego, jak również zasad obowiązujących w organizacji pomocy chorym oparzonym. Analiza bieżącej sytuacji w leczeniu oparzeń w Polsce stanowi punkt wyjścia do oceny możliwości oraz sformułowania niezbędnych potrzeb w tej dziedzinie przed okresem wejścia naszego kraju do Wspólnoty Europejskiej.

ZAPALENIE UCHA ZEWNĘTRZNEGO

Otitis externa

Prof. dr hab. n. med. Danuta Gryczyńska, Dr n. med. Małgorzata Malicka

Klinika Otolaryngologii, Audiologii i Foniatrii Dziecięcej, Instytut Pediatrii AM w Łodzi
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Danuta Gryczyńska

W pracy przedstawiono problemy związane z diagnostyką i leczeniem otitis externa. Omówiono różnorodność obrazu klinicznego, uwzględniając etiologię grzybiczą oraz bakteryjną, w szczególności zakażenie Pseudomonas aerug. Przedstawiono czynniki predysponujące, omówiono szczegóły anatomiczne i funkcjonalne.

ZASADY LECZENIA ŻYWIENIOWEGO W CIĘŻKICH OPARZENIACH U DZIECI - MODEL POSTĘPOWANIA

Principles of nutritional support in severe burns in children - a management model

Dr hab. n. med. Mikołaj Spodaryk

Klinika Pediatrii, Gastroenterologii i Żywienia
Polsko-Amerykański Instytut Pediatrii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

Uraz termiczny, jak żadna inna choroba, nie wiąże się ze stereotypowym poglądem o konieczności dostarczania wielokrotnie większych ilości energii w leczeniu żywieniowym. Leczenie żywieniowe jest niezbędnie ważnym elementem postępowania terapeutycznego, pozwalającym na zmniejszenie katabolizmu tkankowego i prawidłowe gojenie rany. Odpowiedzią organizmu na uraz termiczny jest nasilenie glukoneogenezy, glikogenolizy oraz lipolizy, wynikające z uwalniania katecholamin, glikokortykosterydów i aminokwasów z rozpadających się mięśni. Skutkiem tego jest ograniczona tolerancja glukozy i emulsji tłuszczowych jako nośników energii w odżywianiu poza- i dojelitowym. Zastosowanie wysokoenergetycznego odżywiania obliczonego według wzorów Harrisa - Benedicta czy Curreri nie jest możliwe do zrealizowania nawet przy podaży większej, niż tolerowana ilości glukozy, a włączanie do leczenia insuliny nie daje pożądanego skutku z powodu oporności tkankowej. Zaburzenia krążenia trzewnego w okresie wstrząsowym, zwolnienie motoryki przewodu pokarmowego przy stosowaniu leków przeciwbólowych oraz leki blokujące receptor H2, dodatkowo komplikują odżywianie dojelitowe i sprzyja translokacji bakteryjnej. Odżywianie pozajelitowe rozpoczynano natychmiast po opanowaniu fazy wstrząsowej zwykle w drugiej dobie od urazu, a dojelitowe tak szybko jak było to możliwe. Zaniechano przerw w infuzji dożylnej roztworów, w trakcie procedur chirurgicznych, a kluczem do obliczeń składu roztworów do odżywiania pozajelitowego było określenie dawki aminokwasów. Ilość stosowanej energii uzależniano od podaży aminokwasów i obliczano na podstawie stosunku pozabiałkowych kalorii do gramów azotu, którego optimum wyznaczono na poziomie 150-195:1 przy podaży do 30% energii ze źródeł tłuszczowych. Przedstawiony sposób postępowania oceniony został przez wielodyscyplinarny zespół specjalistów jako skuteczny.

TECHNIKA WYKONYWANIA I ZASADY INTERPRETACJI BADANIA EGG U DZIECI

Performance and interpretation of EGG in children

W imieniu Sekcji:

Dr hab. n. med. Krzysztof Fyderek
Przewodniczący Sekcji
Dr n. med. Jarosław Kwiecień
Sekretarz Sekcji

Sekcja Zaburzeń Motoryki Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci.

Omówiono technikę wykonywania badania elektrogastrograficznego z uwzględnieniem warunków badania i umiejscowienia elektrod. Podano też podstawowe kryteria analizy zapisu.

STANDARDY 2002 STOSOWANIA GLIKOKORTYKOSTEROIDÓW WZIEWNYCH W ASTMIE OSKRZELOWEJ U DZIECI

Inhaled glucocorticosteroids in children's bronchial asthma - standards 2002

Dr n. med. Zbigniew Doniec

Klinika Alergologii i Pneumonologii Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc, Oddziału Terenowego w Rabce - Zdroju
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Ryszard Kurzawa

Autor przedstawił aktualne zalecenia stosowania glikokortykosteroidów wziewnych (GKSw) w astmie oskrzelowej u dzieci. Omówiono aktualne metody podawania GKSw. Przedstawiono wskazania i zasady stosowania GKSw w monoterapii oraz leczeniu skojarzonym z beta-2-mimetykami o przedłużonym działaniu i lekami przeciwleukotrienowymi. Omówiono działania niepożądane ze szczególnym uwzględnieniem wpływu sterydów na wzrost dzieci oraz nowych obserwacji dotyczących regulacji metabolizmu, oraz aktywności neuropeptydów u dzieci leczonych GKSw.

ZASADY ROZPOZNAWANIA I LECZENIA MUKOWISCYDOZY

Diagnosis and treatment of cystic fibrosis

Prof. dr hab. n. med. Andrzej Milanowski, Dr n. med. Andrzej Pogorzelski, Dr reh. Teresa Orlik, Dr n. med. Robert Piotrowski, Doc. dr hab. n. med. Jarosław Walkowiak, Lek. med. Wojciech Skorupa, Prof. dr hab. n. med. Michał Witt, Doc. dr hab. n. med. Tadeusz Latoś, Dr n. med. Jerzy Żebrak, Dr n. med. Anna Nowakowska, Dr n. med. Dorota Sands, Prof. dr hab. n. med. Tadeusz Mazurczak, Dr n. med. Lucyna Majka, Dr n. med. Alina Minarowska, Prof. dr hab. n. med. Jerzy Socha

Stanowisko Polskiej Grupy Roboczej Mukowiscydozy Wydanie II - rok 2002 -

Przedstawiono współczesną klasyfikację mukowiscydozy, zasady diagnostyki i kompleksowego leczenia chorych. Podano zasady opieki ambulatoryjnej i szpitalnej w ośrodkach specjalistycznych i referencyjnych.

DZIAŁANIA EDUKACYJNE PODEJMOWANE PRZEZ PIELĘGNIARKĘ WOBEC DZIECKA CHOREGO NA CUKRZYCĘ I JEGO RODZINY

Education in diabetes - the role of nurse and self-control

Alicja Szewczyk

Specjalistka w dziedzinie pielęgniarstwa pediatrycznego
Klinika Pediatrii Diabetologii i Alergologii IPCZD
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Elżbieta Piontek

Praca przedstawia etapy działań edukacyjnych pielęgniarki wobec dziecka chorego na cukrzycę i jego rodziny. Diagnoza pielęgniarska jest podstawą procesu uczenia się i samokontroli w cukrzycy. Program edukacji dziecka i jego rodziców przedstawiony jest według modelu samoopieki jako procesu pielęgnowania (cele, zadania, zakres edukacji, metody edukacji formalnej, metody kontroli edukacji). Właściwa edukacja połączona z profesjonalną i kreatywną postawą pielęgniarki ma za zadanie pomóc dziecku i rodzinie w rozwiązywaniu problemów dotyczących choroby i wpłynąć na zachowanie i poprawę jakości życia dziecka.