5/6/2010

4/2010

3/2010

2/2010

1/2010

7/2009

6/2009

5/2009

4/2009

3/2009

2/2009

1/2009

4/2008

3/2008

2/2008

1/2008

5/2007

4/2007

3/2007

2/2007

1/2007

5/2006

4/2006

3/2006

2/2006

1/2006

5/2005

4/2005

9/2004

7/2004

6/2004

5/2004

4/2004

3/2004

2/2004

12/2004

10/2004

1/2004

9/2003

9/2003

7/2003

7/2003

6/2003

6/2003

5/2003

5/2003

4/2003

3/2003

2/2003

2/2003

12/2003

11/2003

10/2003

10/2003

1/2003

1/2003

9/2002

9/2002

7/2002

7/2002

6/2002

6/2002

5/2002

5/2002

4/2002

4/2002

3/2002

3/2002

2/2002

2/2002

12/2002

12/2002

11/2002

11/2002

10/2002

10/2002

1/2002

1/2002

9/2001

8/2001

7/2001

7/2001

6/2001

6/2001

5/2001

5/2001

4/2001

4/2001

3/2001

3/2001

2/2001

2/2001

12/2001

12/2001

11/2001

10/2001

10/2001

1/2001

1/2001

9/2000

7/2000

6/2000

6/2000

5/2000

4/2000

3/2000

2/2000

12/2000

12/2000

11/2000

11/2000

10/2000

1/2000

3/1999

2/1999

1/1999

 Szukaj:     więcej opcji

11

Standardy medyczne

Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów - zasady rozpoznawania i leczenie

Prof. dr hab. n. med. Anna M. Romicka, Doc. dr hab. n. med. Elżbieta Musiej-Nowakowska, Doc. dr hab. n. med. Wanda Szymańska-Jagiełło

Instytut Reumatologiczny w Warszawie Klinika Reumatologii Wieku Rozwojowego
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Anna M. Romicka

W pracy podano nową nomenklaturę i klasyfikację przewlekłego zapalenia stawów w wieku rozwojowym. Obecnie proponowane określenie młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów obejmuje zapalenie stawów zaczynające się przed 16. rokiem życia i utrzymujące się co najmniej 6 tygodni po wykluczeniu innych przyczyn choroby. Przedstawiono kryteria rozpoznania, obraz kliniczny, przebieg zapalenia stawów, podkreślając konieczność wielokierunkowego i wielospecjalistycznego leczenia.


SALMONELLOZY

SALMONELLA INFECTIONS

Prof. dr hab. n. med. Zbigniew Rudkowski, Dr n. med. Leszek Szenborn

Katedra i Klinika Chorób Zakaźnych Dzieci Akademii Medycznej we Wrocławiu
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Irma Kacprzak-Bergman

Praca stanowi przegląd zagadnień dotyczących salmonellozy szczególnie u niemowląt i dzieci. Uwzględniono nową taksonomię rodzaju Salmonelle (zmiany nazewnictwa!), epidemiologię ogólna oraz dane z Polski. Wyróżniono kilka najważniejszych postaci salmonellozy jak biegunkę, zapalenie jelit (zatrucie pokarmowe), posocznicę, zakażenia narządowe w tym salmonellowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bezobjawowe nosicielstwo. Zaleca się leczenie objawowe, a w cięższych postaciach antybiotykoterapię. Nosicielstwa nie leczy się. Podano czynniki narażenia na zakażenie i sposoby zapobiegania.


Część 1: ZESPOŁY NAKŁADANIA UKŁADOWYCH CHORÓB TKANKI ŁĄCZNEJ

Doc. dr hab. n. med. Wanda Szymańska-Jagiełło

Klinika Reumatologii Wieku Rozwojowego Instytutu Reumatologicznego w Warszawie
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Anna M. Romicka

Zapalne układowe choroby tkanki łącznej mają wiele podobnych cech klinicznych, morfologicznych i serologicznych. Posiadają też istotne cechy charakterystyczne, które zostały uwzględnione w kryteriach diagnostycznych pozwalających na wyodrębnienie spośród szerokiego kręgu "kolagenoz" poszczególnych jednostek chorobowych. Przebieg tych chorób może być różny - od początku choroby mogą występować: charakterystyczne cechy dla określonej (zdefiniowanej) "kolagenozy" lub zespół cech spełniających kryteria dla dwóch lub więcej "kolagenoz" - zespoły nakładania. Wczesne rozpoznawanie i właściwe leczenie istotnie rzutują na losy chorych. Leczenie, wobec nieznanej etiologii jest objawowe uzależnione od postaci klinicznej, aktywności i dynamiki przebiegu choroby, z uwzględnieniem poznanych fragmentów patogenezy. Obraz kliniczny oraz zmiany i stopień uszkodzenia poszczególnych układów i narządów wewnętrznych są podstawą do zróżnicowania postępowania terapeutycznego.


Część 2: ZESPOŁY NAKŁADANIA UKŁADOWYCH CHORÓB TKANKI ŁĄCZNEJ

Doc. dr hab. n. med. Wanda Szymańska-Jagiełło

Klinika Reumatologii Wieku Rozwojowego Instytutu Reumatologicznego w Warszawie
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Anna M. Romicka

Zapalne układowe choroby tkanki łącznej mają wiele podobnych cech klinicznych, morfologicznych i serologicznych. Posiadają też istotne cechy charakterystyczne, które zostały uwzględnione w kryteriach diagnostycznych pozwalających na wyodrębnienie spośród szerokiego kręgu "kolagenoz" poszczególnych jednostek chorobowych. Przebieg tych chorób może być różny - od początku choroby mogą występować: charakterystyczne cechy dla określonej (zdefiniowanej) "kolagenozy" lub zespół cech spełniających kryteria dla dwóch lub więcej "kolagenoz" - zespoły nakładania. Wczesne rozpoznawanie i właściwe leczenie istotnie rzutują na losy chorych. Leczenie, wobec nieznanej etiologii jest objawowe uzależnione od postaci klinicznej, aktywności i dynamiki przebiegu choroby, z uwzględnieniem poznanych fragmentów patogenezy. Obraz kliniczny oraz zmiany i stopień uszkodzenia poszczególnych układów i narządów wewnętrznych są podstawą do zróżnicowania postępowania terapeutycznego.


Część 3: ZESPOŁY NAKŁADANIA UKŁADOWYCH CHORÓB TKANKI ŁĄCZNEJ

Doc. dr hab. n. med. Wanda Szymańska-Jagiełło

Klinika Reumatologii Wieku Rozwojowego Instytutu Reumatologicznego w Warszawie
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Anna M. Romicka

Zapalne układowe choroby tkanki łącznej mają wiele podobnych cech klinicznych, morfologicznych i serologicznych. Posiadają też istotne cechy charakterystyczne, które zostały uwzględnione w kryteriach diagnostycznych pozwalających na wyodrębnienie spośród szerokiego kręgu "kolagenoz" poszczególnych jednostek chorobowych. Przebieg tych chorób może być różny - od początku choroby mogą występować: charakterystyczne cechy dla określonej (zdefiniowanej) "kolagenozy" lub zespół cech spełniających kryteria dla dwóch lub więcej "kolagenoz" - zespoły nakładania. Wczesne rozpoznawanie i właściwe leczenie istotnie rzutują na losy chorych. Leczenie, wobec nieznanej etiologii jest objawowe uzależnione od postaci klinicznej, aktywności i dynamiki przebiegu choroby, z uwzględnieniem poznanych fragmentów patogenezy. Obraz kliniczny oraz zmiany i stopień uszkodzenia poszczególnych układów i narządów wewnętrznych są podstawą do zróżnicowania postępowania terapeutycznego.


STANDARDY MUZYKOTERAPII AKTYWNEJ W SZPITALU PEDIATRYCZNYM

Standards of active music therapy in a paediatric hospital

Lek. med. Maciej Kierył - muzykoterapeuta

Zakład Psychologii Klinicznej IPCZD
Kierownik Zakładu: Mgr Magdalena Dyga-Konarska

Muzykoterapia stanowi szczególną formę psychoterapii. Autor opisuje łatwą technikę profilaktyki i terapii muzycznej - Mobilną Rekreację Muzyczną (MRM). Jest to uporządkowany układ ćwiczeń oddechowych, ruchowych, wyobraźni i relaksacyjnych stymulowanych różnorodną muzyką. MRM składa się z VIII etapów: O - INFORMACJA o pacjencie I - URUCHOMIENIE II - ZRYTMIZOWANIE - skoordynowany ruch marszowy III - ODREAGOWANIE IV - UWRAŻLIWIENIE - muzykowanie perkusyjne, poznawanie dźwięków i muzyki, edukacja, zabawa V - RELAKS - nauka różnych form odpoczynku VI - AKTYWIZACJA ŁAGODNA - stopniowe uruchomienie psychofizyczne VII - AKTYWIZACJA DYNAMICZNA - ujawnianie zdolności twórczych VIII - ROZMOWA Efekty MRM: Poprawa psychofizycznego samopoczucia i funkcjonowania Korekta nieprawidłowych zachowań językowych, społecznych i postawy ciała Wzrost samooceny i aktywności życiowej Uwrażliwienie kulturowe


ZAKAŻENIA UKŁADU MOCZOWEGO U DZIECI. EPIDEMIOLOGIA, DIAGNOSTYKA MIKROBIOLOGICZNA I LECZENIE

Urinary tract infections in children. Epidemiology, microbiological diagnosis and treatment

Prof. dr hab. n. med. Danuta Dzierżanowska

Kierownik Zakładu Mikrobiologii i Immunologii Klinicznej IPCZD
Prezes Polskiego Towarzystwa Mikrobiologii

Artykuł omawia zakażenia układu moczowego u dzieci, epidemiologię w zależności od wieku, etiologię, patogenezę oraz diagnostykę i leczenie. Zwrócono uwagę, że postać zakażenia dróg moczowych zależy od wzajemnego oddziaływania patogenu i gospodarza. Omówiono także trudności diagnostyczne oraz leczenie i profilaktykę.


BIOPSJA JELITA CIENKIEGO. WSKAZANIA, PRZECIWWSKAZANIA, TECHNIKA WYKONANIA I POWIKŁANIA.

Dr n. med. Katarzyna Popińska 1, Dr n. med. Joanna Cielecka-Kuszyk 2, Prof. dr hab. Jerzy Socha 1

1 Klinika Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia IPCZD,
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Jerzy Socha
2 Zakład Patologii IPCZD,
Kierownik Zakładu: Prof. dr hab. n. med. Bogdan Wo°niewicz

Przedstawiono wskazania i przeciwwskazania do biopsji jelita cienkiego, technikę wykonania zabiegu, ocenę histopatologiczną oraz powikłania.


UPRAWNIENIA DZIECI NIEPEŁNOSPRAWNYCH I ICH RODZIN

Mgr Beata Gurzkowska

Poradnia Rehabilitacji Społecznej IPCZD