5/6/2010

4/2010

3/2010

2/2010

1/2010

7/2009

6/2009

5/2009

4/2009

3/2009

2/2009

1/2009

4/2008

3/2008

2/2008

1/2008

5/2007

4/2007

3/2007

2/2007

1/2007

5/2006

4/2006

3/2006

2/2006

1/2006

5/2005

4/2005

9/2004

7/2004

6/2004

5/2004

4/2004

3/2004

2/2004

12/2004

10/2004

1/2004

9/2003

9/2003

7/2003

7/2003

6/2003

6/2003

5/2003

5/2003

4/2003

3/2003

2/2003

2/2003

12/2003

11/2003

10/2003

10/2003

1/2003

1/2003

9/2002

9/2002

7/2002

7/2002

6/2002

6/2002

5/2002

5/2002

4/2002

4/2002

3/2002

3/2002

2/2002

2/2002

12/2002

12/2002

11/2002

11/2002

10/2002

10/2002

1/2002

1/2002

9/2001

8/2001

7/2001

7/2001

6/2001

6/2001

5/2001

5/2001

4/2001

4/2001

3/2001

3/2001

2/2001

2/2001

12/2001

12/2001

11/2001

10/2001

10/2001

1/2001

1/2001

9/2000

7/2000

6/2000

6/2000

5/2000

4/2000

3/2000

2/2000

12/2000

12/2000

11/2000

11/2000

10/2000

1/2000

3/1999

2/1999

1/1999

 Szukaj:     więcej opcji

4

Standardy medyczne

NADCIŚNIENIE TĘTNICZE NACZYNIOWO-NERKOWE U DZIECI I MŁODZIEŻY

Prof. dr hab. n. med. Teresa Wyszyńska

Emerytowany Kierownik Kliniki Nefrologii i Nadciśnienia Tętniczego IPCZD

Opisano przyczyny nadciśnienia tętniczego naczyniowo-nerkowego w wieku rozwojowym i objawy sugerujące to rozpoznanie. Podano algorytmy diagnostyczne oraz omówiono postępowanie terapeutyczne i jego wyniki.


WRODZONA NIEWYDOLNOŚĆ UKŁADU KRWIOTWÓRCZEGO

Dr n. med. Anna Adamowicz-Salach

Katedra i Klinika Pediatrii, Hematologii i Onkologii AM w Warszawie
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Roma Rokicka-Milewska

Celem pracy jest przedstawienie jednostek chorobowych związanych z wrodzoną niewydolnością szpiku kostnego, koniecznych badań diagnostycznych oraz możliwości leczniczych.


POSTĘPOWANIE W ZAKAŻENIU HELICOBACTER PYLORI U DZIECI

Dr n. med. Danuta Celińska-Cedro

Kierownik Pracowni Diagnostyki Gastroenterologicznej IPCZD
Klinika Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia IPCZD
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Jerzy Socha

Badania w kierunku zakażenia Helicobacter pylori u dzieci powinny być wykonywane wtedy, gdy objawy sugerują istnienie choroby organicznej. W celach diagnostycznych nie należy wykonywać badań serologicznych. Eradykacja jest szczególnie wskazana w przypadku stwierdzenia choroby wrzodowej i przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka. Zaleca się stosowanie trójlekowych schematów terapeutycznych z podawaniem leków dwukrotnie w ciągu doby przez 7 dni.


PROGRAM LECZENIA DOMOWEGO DZIECI Z PRZEWLEKŁĄ NIEWYDOLNOŚCIĄ ODDECHOWĄ
Posiedzenie Kliniczne Instytutu "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka" 2002-01-08

Dr n. med. Marek Migdał 1, Prof. dr hab. n. med. Tadeusz Szreter 1, Dr Rafał Blasiak 1, Dr n. hum. Anna Jakubowska-Winecka 2

1 Klinika Anestezjologii i Intensywnej Terapii IPCZD
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Tadeusz Szreter
2 Zakład Psychologii Klinicznej IPCZD
Kierownik Zakładu: Mgr Magdalena Dyga-Konarska

Decyzje podjęte przez Ministerstwo Zdrowia w roku 2000 (możliwość zakupu stymulatorów nerwów przeponowych w ramach procedury wysokospecjalistycznej oraz powołanie Banku Respiratorów do przewlekłej wentylacji dzieci w domu) stworzyły podstawy zorganizowanej formy opieki nad dziećmi z przewlekłą niewydolnością oddechową. Standardy kwalifikacji dzieci do programu, a następnie dalszej opieki zostały opracowane przez wielodyscyplinarny zespół składający się z pneumonologa, anestezjologa, psychologa, chirurga, rehabilitanta, wyspecjalizowanej pielęgniarki oraz wyspecjalizowanego technika medycznego. Od rozpoczęcia programu otrzymano 55 zgłoszeń z 22 oddziałów intensywnej terapii z całej Polski. Głównymi przyczynami przewlekłej niewydolności oddechowej były choroby nerwowo-mięśniowe oraz urazy lub schorzenia rdzenia. W sumie do programu przewlekłej wentylacji w domu zakwalifikowano 21 dzieci. Dwoje dzieci zmarło w domach, jedno z dzieci z powodów socjalnych ostatecznie nie otrzymało respiratora. W chwili obecnej leczeniem domowym objętych jest 18 dzieci z przewlekłą niewydolnością oddechową, pozostałe oczekują na dalsze zakupy sprzętu. Jednocześnie u 6 dzieci wykonano wszczepienie stymulatora nerwów, żyje obecnie 3 (najdłuższy okres przeżycia 3,5 roku).


GRZYBICE WIEKU DZIECIĘCEGO

Prof. dr hab. n. med. Mieczysława Miklaszewska, Dr n. med. Grażyna Szybejko-Machaj

Klinika Dermatologiczna AM we Wrocławiu

W artykule omówiono grzybicę skóry owłosionej głowy powierzchowną i głęboką, grzybicę skóry gładkiej i paznokci, drożdżycę skóry gładkiej, błon śluzowych i paznokci. Podkreślono specyfikę zmian chorobowych u dzieci, wiek - od okresu noworodkowego do okresu pokwitania włącznie, w którym dana jednostka chorobowa występuje. Leczenie przedstawiono w tabelach.


PRZEWLEKŁY KASZEL U DZIECI - PRZYCZYNY, DIAGNOSTYKA RÓŻNICOWA, ZASADY LECZENIA

Dr hab. n. med. Anna Bręborowicz

Klinika Pneumonologii i Alergologii Dziecięcej Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Jerzy Alkiewicz

Kaszel jest jednym z naturalnych mechanizmów obronnych dróg oddechowych, ale równocześnie jest jednym z najczęstszych objawów chorobowych. Najczęstszą przyczyną kaszlu ostrego są zakażenia układu oddechowego, złożone są natomiast przyczyny kaszlu przewlekłego. U każdego chorego należy ocenić sytuację kliniczną, charakter i okoliczności występowania kaszlu, czynniki ryzyka w tym potencjalne szkodliwości w środowisku domowym. Do podstawowych badań diagnostycznych należą: RTG klatki piersiowej, badanie laryngologiczne, ocena wykładników reakcji zapalnej oraz badanie czynnościowe układu oddechowego. W wielu przypadkach postępowanie to nie pozwala jednak na ustalenie przyczyny kaszlu i konieczna jest szczegółowa wielokierunkowa diagnostyka specjalistyczna.


STANDARDY FARMAKOLOGICZNEGO LECZENIA PADACZKI U DZIECI

Doc. dr hab. n. med. Sergiusz Jóźwiak

Kierownik Kliniki Neurologii i Epileptologii IPCZD w Warszawie

Autor przedstawia aktualne poglądy na prowadzenie leczenia przeciwpadaczkowego u dzieci. Szczególna uwaga zwrócona została na praktyczne aspekty prowadzonego leczenia. Omówione zostały zagadnienia doboru leku, jego objawów niepożądanych i interakcji.


ß2-MIMETYKI CZY CHOLINOLITYKI W OBTURACJI DRÓG ODDECHOWYCH?

Prof. dr hab. n. med. Ryszarda Chazan

Kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych
Pneumonologii i Alergologii AM w Warszawie

Na podstawie wielu badań potwierdzono skuteczność stosowania zarówno leków pobudzających receptory b-adrenergiczne (ß2-mimetyki) jak również leków blokujących receptory muskarynowe (cholinolityków) w leczeniu obturacji dróg oddechowych u chorych na astmę i przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP). Wykazano, że lekiem z wyboru u chorych na stmę są ß2-mimetyki, ale często skojarzone leczenie wykazuje działanie addycyjne i poprawia stopień kontroli choroby. W POCHP obie grupy leków wykazują porównywalne działanie. Rozkurczowe ß2-mimetyki długodziałające okazały się skuteczniejsze niż cholinolityki u chorych z objawami występującymi w nocy lub wcześnie-rano.