Leczenie jodem radioaktywnym jest jedną z trzech metod terapii nadczynności tarczycy. Stosowane jest alternatywnie obok leczenia farmakologicznego oraz leczenia operacyjnego. Jest metodą bezpieczną, efektywną i tanią, możliwą do stosowania w warunkach krótkiej hospitalizacji, a nawet w systemie ambulatoryjnym. Podanie radiojodu prowadzi do uszkodzenia miąższu tarczycy i w efekcie do trwałej remisji choroby oraz do wyraźnego zmniejszenia wielkości wola. Czasem dochodzi do niedoczynności tarczycy lub zachodzi konieczność ponownego leczenia 131I. Dawki terapeutyczne jodu radioaktywnego nie wykazują działania rakotwórczego, nie wpływają też na genom człowieka. Leczenie radiojodem jest wskazane w nawrotowej nadczynności tarczycy w przebiegu choroby Gravesa-Basedowa. Jest metodą z wyboru w razie złej tolerancji tyreostatyków lub wystąpienia powikłań takich jak leukopenia, małopłytkowość czy uszkodzenie wątroby. W takich nagłych sytuacjach ogromną zaletą tej metody terapeutycznej jest możliwość jej zastosowania Ńna gorącoÓ, w fazie tyreotoksykozy, w przeciwieństwie do strumektomii, wymagającej bezwzględnie wyrównania nadczynności tarczycy, a więc doprowadzenia chorego przed zabiegiem do stanu eutyreozy. Leczenie radiojodem wola guzkowego nadczynnego, a szczególnie autonomicznych guzków gorących, jest wygodną, mniej inwazyjną i znacznie tańszą metodą wobec alternatywnej metody operacyjnej. Leczenie jodem radioaktywnym jest również metodą z wyboru w leczeniu wola nawrotowego po operacji tarczycy. Pozwala wyeliminować całkowicie możliwość ewentualnych powikłań po restrumektomii, takich jak uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego czy niedoczynność przytarczyc. Biorąc pod uwagę powyższe dane uzasadniony jest fakt coraz szerszego, wzorem USA, stosowania radiojodu w Polsce.

Radioiodine is used for hyperthyroidism treatment as an alternative mathod for pharmacotherapy and surgery. This is a safe, effective and cheap method, with the possibility for short-term hospitalization and out-patient use as well. Radioiodine evokes thyroid gland damage and thus permanent remission of the disease and the goiter volume reduction. However, sometimes hypothyreosis developes, or the 131I retreatment is necessary. Therapeutical doses of 131I do not increase the risk of cancerogenesis and do not affect the human genome. This method is used in the recurrent hyperthyroidism in Graves-Basedow disease. It is a gold standard when intolerance of thyreostatics or complications, such as: leucopenia, thrombocytopenia or hepatic cell demage occur. Radioiodine may be applied in the hyperthyroid patient in contrast to the thyreoidectomy, when the euthyroidism is necessary. The 131I treatment of nodular goiter, especially autonomous hot nodules, is easier, less invasive and cheaper than thyroidectomy. Radioiodine is used preferably in each case of recurrent goiter after surgery as a method causing less complications such as recurrent laryngeal nerve damage or hypoparathyroidism. In the lights of the above, the larger application of radioiodine in Poland, as in USA, is justified.