Standardy medyczne

Atopowe zapalenie skóry: aspekty terapeutyczne

Atopic dermatitis: therapeutic aspects

Dr hab. n. med. Jacek Szepietowski,

Katedra i Klinika Dermatologii, Wenerologii i Alergologii AM we Wrocławiu
Kierownik: Prof. dr hab. med. Eugeniusz Baran

Atopowe zapalenie skóry jest częstą dermatozą. W artykule przedstawiono obecne możliwości leczenia atopowe-go zapalenia skóry. Specjalną uwagę zwrócono na leczenie miejscowe. Kluczowe znaczenie w kontrolowaniu zmian w przebiegu atopowego zapalenia skóry odgrywa stosowanie emolientów oraz odpowiednia, stalą dbałość o utrzymanie prawidłowo funkcjonującej bariery skóry. Kortykosteroidy są często zewnętrznie stosowanymi lekami. Mimo dużej skuteczności, przy długotrwałej terapii prowadzą do powstawania szeregu objawów niepożądanych. Dlatego też, proponowana jest terapia naprzemienna, która przy zachowanej zbliżonej skuteczności klinicznej ogranicza użycie kor-tykosteroidów, a tym samym redukuje ryzyko rozwoju działań niepożądanych. Ostatnio do leczenia atopowego zapalenia skóry wprowadzono miejscowe immunomodulatory: takrolimus i pimekrolimus. Oba leki uważane są za wysoce skuteczne i bezpieczne. Terapia systemowa, obejmująca stosowanie kortykosteroidów, azatiopryny czy cyklosporyny A, powinna być brana pod uwagę jedynie u pacjentów z ciężkim atopowym zapaleniem skóry. Korzystnym rozwiązaniem terapeutycznym jest foto- i fotochemioterapia, jednakże odpowiedni sprzęt do naświetlań dostępny jest jedynie w wyspecjalizowanych ośrodkach.

Choroba Méniere’a - etiopatogeneza, diagnostyka, leczenie

Méniere’s disease - etiopathogenesis, diagnosis, treatment

Dr hab. n. med. Waldemar Narożny ¹, Dr hab. n. med. Walenty Michał Nyka ²

¹ Katedra i Klinika Chorób Uszu, Nosa, Gardła i Krtani AM w Gdańsku
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Czesław Stankiewicz
² Katedra Neurologii, Klinika Neurologii Dorosłych AM w Gdańsku
Kierownik: Dr hab. n. med. Walenty Michał Nyka

Autorzy przedstawili podstawowe teorie omawiające etiopatogenezę choroby Méniere’a oraz współczesne sposoby jej diagnostyki, różnicowania i leczenia. Podkreślili trudności stojące przed klinicystami zajmującymi się tą chorobą wynikające z nieznajomości jej etiopatogenezy

Latencja wirusów onkogennych

Latency of oncogenic viruses

Prof. zw. dr hab. n. med. Andrzej Denys

Kierownik Zakładu Mikrobiologii Lekarskiej i Sanitarnej
Katedra Mikrobiologii, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

W pracy dokonano przeglądu zagadnień związanych z zakażeniami wirusowymi dającymi w wyniku rozwój procesu nowotworowego. Zwrócono uwagę na wirusy brodawczaka ludzkiego, wirusy opryszczki, wirusy zapalenia wątroby, wirusy zespołu nabytego niedoboru odporności. Wśród mechanizmów molekularnych zjawisk onkogenezy szczególne miejsce zajmuje zjawisko latencji zakażeń wirusowych.

Leczenie sekwencyjne bakteryjnego zapalenia płuc

Sequential treatment of community acquired pneumonia

Lek. med. Aleksy Judin, Piel. Agnieszka Ustimowicz, Piel. Jadwiga Ustimowicz, Piel. Iwona Radziwiłłowicz, Prof. nadzw. dr hab. med. Jan Marek Słomiński,

Katedra i Klinika Chorób Płuc i Gruźlicy AM w Gdańsku
Kierownik: Prof. nadzw. dr hab. med. J. M. Słomiński

Domowym zapaleniem pluć nazywamy zapalenie płuc, do którego doszło poza szpitalem lub przed upływem 72 godzin po hospitalizacji. Domowe zapalenie płuc jest leczone zwykle ambulatoryjnie. Pacjenci wysokiego ryzyka wymagają hospitalizacji. Stosuje się wówczas antybiotykoterapię dożylną. Leczenie sekwencyjne polega na zmianie drogi podawania antybiotyku z dożylnej na doustną po uzyskaniu poprawy stanu ogólnego pacjenta. W razie otrzymania wiarygodnego wyniku bakteriologicznego wskazane jest zastosowanie antybiotyku o węższym spektrum obejmującego dany patogen.

Odrębności astmy oskrzelowej wieku dorosłego

Separate problems of adult asthma

Prof. dr hab. n. med. Krzysztof Buczyłko

Kierownik Zakładu Alergologii i Rehabilitacji Oddechowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

Zostało opisane słabe dostosowanie się do leczenia i inne aspekty planu terapeutycznego u dorosłych chorych z astmą, szczególnie jak chodzi o objawy uboczne dotyczące górnego odcinka dróg oddechowych i pokarmowych oraz POChP. Na tym tle zaprezentowano przegląd aktualnej wiedzy o odrębnościach postępowania leczniczego wśród chorych dorosłych i w wieku podeszłym.

Ciężki zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS)

Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS)

Prof. dr hab. n. med. Krzysztof Zeman

Kierownik Kliniki Pediatrii i Immunologii Wieku Rozwojowego, Instytut Pediatrii, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

Ciężki zespół ostrej niewydolności oddechowej jest pierwszą epidemią dwudziestego pierwszego stulecia. Jego pojawienie się jak i sposób rozprzestrzeniania zaalarmował opinię publiczną i zaktywizował światowe służby epidemiologiczne. Odkrycie czynnika infekcyjnego i opisy kliniczne symptomów choroby stały się przełomowe w strategiach walki skierowanych przeciwko SARS. Szybkie rozpoznawanie, izolacja chorych i właściwe postępowanie epidemiologiczne, a także koordynacja działań przez WHO przyczyniły się do opanowania choroby. Wiedza o objawach i sposobach rozpoznawania choroby jest niezbędna wśród lekarzy pierwszego kontaktu jak i lekarzy specjalistów.

Spondyloartropatie

Spondyloarthropathies

Prof. dr hab. n. med. Jacek Szechiński ¹, Dr hab. n. med. Halina Garwolińska ², Prof. dr hab. n. med. Krystyna Bernacka ³

¹ Zakład Reumatologii AM we Wrocławiu
² Instytut Reumatologii w Warszawie
³ Klinika Chorób Wewnętrznych i Reumatologii AM w Białymstoku

Spondyloartropatie to grupa przewlekłych chorób zapalnych i niezapalnych kręgosłupa i stawów obwodowych. W pracy przedstawiono kryteria diagnostyczne spondyloartropatii seronegatywnych, kliniczne podtypy choroby oraz diagnostykę różnicową chorób kręgosłupa i stawów. Podano schematy terapeutyczne zależnie od fazy choroby.

Współczesne poglądy na etiopatogenezę i leczenie szumów usznych

Current opinion on etiology and treatment of tinnitus

Dr hab. n. med. Waldemar Narożny ¹, Dr hab. n. med. Walenty Michał Nyka ²

¹ Katedra i Klinika Chorób Uszu, Nosa, Gardła i Krtani AM W Gdańsku
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Czesław Stankiewicz
² Katedra Neurologii, Klinika Neurologii DorosłychAM w Gdańsku
Kierownik: Dr hab. n. med. Walenty Michał Nyka

Badania epidemiologiczne wskazują, że około 35-45% dorosłych osób doznaje uczucia szumów usznych. Szumy uszne mogą pojawić się w przebiegu chorób ucha, nerwu słuchowego lub uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, a także jako objaw towarzyszący w przebiegu innych schorzeń. Pacjent z szumami usznymi wymaga dokładnej oceny laryngologicznej i neurologicznej. W leczeniu szumów usznych obiektywnych najlepsze efekty uzyskuje się po leczeniu chirurgicznym. Bardzo dobre efekty w leczeniu przewlekłych szumów usznych subiektywnych można osiągnąć stosując metodę habitutacji (TRT).

Układowe zapalenie naczyń

Systemie vasculitis

Prof. dr hab. n. med. Henryka Małdyk, Prof. dr hab. n. med. Irena Fiedorowicz-Fabrycy

Autorzy przedstawili nazewnictwo, definicje oraz kryteria klasyfikacyjne układowych zapaleń naczyń. W wytycznych leczenia uwzględniono możliwość zastosowania terapii biologicznej.