Standardy medyczne
Lek. med. Donata Kurpas
Katedra i Zakład Medycyny Rodzinnej AM we Wrocławiu
Kierownik Katedry: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Steciwko
Autorzy przedstawiają charakterystykę chinolonów z wyróżnieniem fluorochinolonów. Opisują ich mechanizm i spektrum działania, farmakokinetykę, wskazania terapeutyczne, interakcje, działania niepożądane oraz najczęściej spotykane preparaty.
Ze względu na adresata artykułu - lekarzy rodzinnych - autorzy wzbogacili pracę o kliniczne przypadki zastosowania fluorochinolonów.
Dr hab. n. med. Andrzej Czernikiewicz
Klinika Psychiatrii AM w Białymstoku
Kierownik: dr hab. Andrzej Czernikiewicz
Optymalnym leczeniem zarówno zespołu lęku uogólnionego, jak i fobii socjalnej (zespołu lęku społecznego) jest połączenie leków antydepresyjnych i kwalifikowanej psychoterapii (CBT i IPT). W obu tych zaburzeniach lękowych najskuteczniejszymi metodami leczenia farmakologicznego są leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI, szczególnie paroksetyna i citalopram. Innymi lekami pierwszego rzutu są: w terapii fobii socjalnej - moklobemid, a w zespole lęku uogólnionego - wenlafaksyna.
Prof. dr hab. n. med. Andrzej Stankiewicz, Dr n. med. Andrzej Mikita, Lek. med. Radosław Żywalewski
Katedra i Klinika Okulistyki AM w Białymstoku
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Stankiewicz
Leczenie antybiotykami jest powszechnie akceptowane jako skuteczna metoda terapeytyczna w rękach okulistów. Szerokie zastosowanie antybiotyków nie zawsze z wyraźnych wskazań medycznych stało się przyczyną rozwoju grup bakterii opornych na antybiotyki, a przez to wymusiło konieczność syntezy nowych i jeszcze droższych leków. Rzeczywiście, nasz arsenał leków przeciwbakteryjnych i przeciwgrzybiczych znacznie się kurczy. Obawy z tym związane stały się bezpośrednią przyczyną niniejszej publikacji. Czujemy się zobowiązani do przedstawienia w krótkiej, akceptowalnej formie zasad leczenia chorób oczu, które wymagają celowanej terapii antybiotykowej. W związku z obniżeniem się odporności immunologicznej należy spodziewać się wzrostu zakażeń grzybiczych. Metody i rodzaje leczenia przeciwgrzybiczegp są przedstawioen w drugiej części artykułu. Mamy nadzieję, że dyskutowane problemy przysłużą się lekarzom-okulistom w ich codziennej praktyce lekarskiej.
Dr n. med. Tadeusz Grochowiecki, Dr n. med. Sławomir Nazarewski, Dr n. med. Zbigniew Gałązka, Lek. med. Tomasz Jakimowicz, Lek. med. Krzysztof Bojakowski, Prof. dr hab. n. med. Jacek Szmidt
Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Transplantacyjnej A.M. w Warszawie
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. med. Jacek Szmidt
Autorzy przedstawiają aktualne poglądy na temat strategii wytwarzania naczyniowego dostępu do dializ u chorych z nefropatią cukrzycową. U tych chorych zaleca się wykonanie przetoki t-ż z żyły własnej. Wytworzenie przetoki należy zaplanować odpowiednio wcześniej przed pierwszą hemodializą, w celu uniknięcia zakładania cewników czasowych. Przy wątpliwościach dotyczących stanu naczyń przedramienia należy rozważyć możliwość wykonania pierwszej przetoki na naczyniach ramienia. W doborze odpowiedniego rodzaju dostępu naczyniowego pomocne jest badanie dopplerowskie.
Lek. med. Katarzyna Życińska, Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn, Dr n. med. Zofia Życińska, Dr n. med. Marek Świtalski
Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Nefrologii AM w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Kazimierz Ostrowski
Zakład Medycyny Rodzinnej AM w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn
Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic jest przewlekłym zapaleniem tętnic dużego i średniego kalibru. Procesem chorobowym zostaje najczęściej objęta aorta oraz jej rozgałęzienia, zwłaszcza wewnątrzczaszkowe gałęzie tętnicy szyjnej oraz tętnicy skroniowej.
Pierwszego opisu choroby dokonał w 1890 roku Hutchinson. W 1930 roku Horton i koledzy opisali histologiczny aspekt zapalenia tętnicy skroniowej. Dwadzieścia lat później Huges przedstawił związek miedzy olbrzymiokomórkowym zapaleniem tętnic a zespołem polireumatycznym.
Lek. med. Katarzyna Bednarek, Dr n. med. Ewa Romejko
II Katedra i II Klinika Położnictwa i Ginekologii AM w Warszawie
Kierownik: Prof. n. dr hab. n. med. Krzysztof Czajkowski
Praca podejmuje problem transmisji okołoporodowej wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) na podstawie piśmiennictwa. Częstość objawowej postaci zakażenia HPV ocenia się na 1% kobiet i mężczyzn w wieku rozrodczym. Jednocześnie badania epidemiologiczne wykazały obecność zakażenia u 10-34% populacji na podstawie typowania DNA. W ciąży zwiększa się częstość występowania kłykcin kończystych do 6%, natomiast subkliniczne zakażenie wykazano u 40-70% ciężarnych.
Transmisja okołoporodowa HPV jest wiązana z wczesnodziecięcym szczytem zachorowań na młodzieńczą brodawczakowatość krtani. Częstość jej wystąpienia szacuje się na 7 na milion porodów.
W omawianym piśmiennictwie wykazano, oprócz zakażenia na drodze bezpośredniego kontaktu ze zmienioną śluzówką dróg rodnych, także możliwość zakażenia HPV dzieci na drodze transmisji przezłożyskowej i kontaktów społecznych. Nie wykazano zależności pomiędzy częstością występowania brodawczakowatości krtani u dzieci a sposobem ukończenia ciąży. Bierne przeniesienie wirusa podczas porodu jest częste, rzadko powodując infekcję noworodka. Połowa dzieci z brodawczakiem krtani miała typ wirusa HPV taki sam jak u matki, jednakże tylko u 1/6 z nich był to wirus obecny podczas porodu.
Prof. dr hab. n. med. Zbigniew Gaciong
Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Nadciśnienia Tętniczego AM w Warszawie
Nadciśnienie tętnicze jest najważniejszym czynnikiem ryzyka chorób układu krążenia stąd kontrola ciśnienia tętniczego w populacji i skuteczna prewencja powikłań narządowych stanowią zadanie o ogromnym znaczeniu dla zdrowia publicznego. Od lat toczy się dyskusja, odwołująca się do danych z dużych badań klinicznych, nad wyborem optymalnego leku w terapii hipotensyjnej. Wyniki zakończonych niedawno prób wskazują (ALLHAT) na konieczność powszechnego stosowania terapii skojarzonej opartej na leku moczopędnym.
