5/6/2010

4/2010

3/2010

2/2010

1/2010

7/2009

6/2009

5/2009

4/2009

3/2009

2/2009

1/2009

4/2008

3/2008

2/2008

1/2008

5/2007

4/2007

3/2007

2/2007

1/2007

5/2006

4/2006

3/2006

2/2006

1/2006

5/2005

4/2005

9/2004

7/2004

6/2004

5/2004

4/2004

3/2004

2/2004

12/2004

10/2004

1/2004

9/2003

9/2003

7/2003

7/2003

6/2003

6/2003

5/2003

5/2003

4/2003

3/2003

2/2003

2/2003

12/2003

11/2003

10/2003

10/2003

1/2003

1/2003

9/2002

9/2002

7/2002

7/2002

6/2002

6/2002

5/2002

5/2002

4/2002

4/2002

3/2002

3/2002

2/2002

2/2002

12/2002

12/2002

11/2002

11/2002

10/2002

10/2002

1/2002

1/2002

9/2001

8/2001

7/2001

7/2001

6/2001

6/2001

5/2001

5/2001

4/2001

4/2001

3/2001

3/2001

2/2001

2/2001

12/2001

12/2001

11/2001

10/2001

10/2001

1/2001

1/2001

9/2000

7/2000

6/2000

6/2000

5/2000

4/2000

3/2000

2/2000

12/2000

12/2000

11/2000

11/2000

10/2000

1/2000

3/1999

2/1999

1/1999

 Szukaj:     więcej opcji

3

Standardy medyczne

LECZENIE CHOROBY REFLUKSOWEJ PRZEłYKU

Treatment of gastroesophageal reflux disease (GERD)

Dr n. med. Stanisław Wojtuń, Prof. dr hab. n. med. Jerzy Gil

Klinika Gastroenterologii z Pododdziałem Endoskopii Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Jerzy Gil

Podstawowym celem leczenia choroby refluksowej przełyku jest opanowanie objawów klinicznych i powrót dobrego samopoczucia. Nie mniej ważnym celem leczenia jest zapobieganie ciężkim powikłaniom choroby, a w szczególności zwiększonemu ryzyku przemiany nowotworowej. W leczeniu zastosowanie ma eliminacja czynników sprzyjających refluksowi, leczenie farmakologiczne, leczenie zabiegowe - operacyjne oraz leczenie powikłań tejże choroby. Niezależnie od klinicznej postaci choroby, lekami z wyboru w leczeniu początkowym i często przewlekłym są inhibitory pompy protonowej. Biorąc pod uwagę historię naturalną Gerd wskazana jest terapia podtrzymująca remisję objawów. Leczenie operacyjne zarezerwowane jest dla wybranej grupy przypadków. W ostatnim okresie pojawiają się możliwości leczenia endoskopowego choroby. U dzieci leczenie refluksu jest stopniowe, poczynając od prostej terapii ułożeniowej i zagęszczenia pokarmu po leczenie farmakologiczne.


ALERGICZNE ZAPALENIE PĘCHERZYKÓW PłUCNYCH

Extrinsic allergic alveolitis

Prof. dr hab. n. med. Janusz Milanowski

Kierownik Katedry i Kliniki Chorób Płuc i Gruźlicy Akademii Medycznej w Lublinie

W pracy omówiono skrótowo epidemiologię, etiopatogenezę, przebieg kliniczny, diagnostykę, postępowanie i rokowanie w alergicznym zapaleniu pęcherzyków płucnych.


STANY ZAPALNE ŻOłĄDKA

Prof. dr hab. n. med. Wiktor Łaszewicz

Kierownik Kliniki Gastroenterologii i Chorób Wewnętrznych AM w Białymstoku

Autor przedstawia zasadnicze elementy współczesnej klasyfikacji stanów zapalnych błony śluzowej żołądka wg. systemu Sydney, podstawowe dane kliniczne, kryteria rozpoznania i elementy leczenia.


INFEKCJE DRÓG MOCZOWYCH - STANDARDY DIAGNOSTYKI I WYTYCZNE POSTĘPOWANIA TERAPEUTYCZNEGO

The infections of the urinary tracts - diagnostic standards and therapeutic guidelines

Dr hab. n. med. Feliks Kacprzyk, Lek. med. Rafał Zwiech

Klinika Nefrologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Witold Chrzanowski

Zakażenia układu moczowego (ZUM) są obok infekcji dróg oddechowych najczęstszą przyczyną zgłaszania się chorych po poradę lekarską. Większość spośród tych chorych jest leczonych ambulatoryjnie. Ostre i nawracające przewlekłe odmiedniczkowe zapalenia nerek wymagają zazwyczaj leczenia szpitalnego. W niepowikłanych infekcjach dróg moczowych wystarcza krótkotrwała terapia i nie zawsze antybiotykami, natomiast leczenie odmiedniczkowych zapaleń jest długotrwałe i musi być zgodne z antybiogramem oraz jest wskazaniem do częstych kontroli ambulatoryjnych. Poniższe opracowanie ma za zadanie ułatwić postawienie diagnozy, wyznaczyć kierunki leczenia poprzez algorytmy postępowania terapeutycznego w grupie pacjentów z ZUM.


ASTMA OSKRZELOWA - DIAGNOSTYKA I LECZENIE

Asthma - diagnosis and therapy

Dr hab. n. med. Anna Bodzenta-Łukaszyk 1, Dr n. med. Aleksy Łukaszyk 2

1 Kierownik Kliniki Alergologii i Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Białymstoku
2 Ordynator II Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala MSWiA w Białymstoku

Astma oskrzelowa jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych. Najczęstszą przyczyną astmy są mechanizmy alergiczne. Głównym zaburzeniem czynnościowym jest nadmierny skurcz mięśni gładkich oskrzeli prowadzący do ich zwężenia. Diagnostyka astmy oskrzelowej obejmuje: wywiad, badanie przedmiotowe, badania czynnościowe układu oddechowego, ocenę odwracalności zaburzeń czynności płuc, codzienne pomiary PEF i liczbę eozynofilów we krwi obwodowej. Leczenie astmy powinno uwzględniać: edukację chorych, ocenę i monitorowanie ciężkości astmy, unikanie ekspozycji na czynniki ryzyka, leczenie astmy przewlekłej i jej zaostrzeń oraz regularne badania kontrolne. Najskuteczniejszymi lekami kontrolującymi przebieg astmy są glikokortykosteroidy wziewne w połączeniu z lekami rozkurczającymi mięśnie gładkie oskrzeli.