Standardy medyczne
Dr n. med. Zyta Banecka-Majkutewicz, Dr n. med Wiesława Nyka, Dr n. med. Małgorzata Krześniak-Bohdan, Dr hab. n. med. Walenty Michał Nyka
Katedra i Klinika Neurologii Dorosłych Akademii Medycznej w Gdańsku
Kierownik Kliniki: Dr hab. n. med. Walenty Michał Nyka
Choroba Parkinsona (ch.P) jest stopniowo postępującym schorzeniem neurodegeneracyjnym. Podstawowym lekiem w terapii ch.P. pozostają od wielu lat preparaty lewodopy. Jednakże lewodopa nie powstrzymuje postępu choroby a, w miarę czasu trwania choroby oraz wydłużania się czasu leczenia lewodopą u chorych pojawiają się objawy niepożądane: ruchowe - fluktuacje i dyskinezy oraz pozaruchowe - zaburzenia wegetatywne i psychiczne. W pracy przedstawiono patomechanizmy, leczenie i zapobieganie powikłaniom w chorobie Parkinsona. Omówiono również groźne powikłanie ch.P - złośliwy zespół neuroleptyczny, który może wystąpić podczas szybkiego odstawiania leków.
Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn
Zakład Medycyny Rodzinnej AM w Warszawie
Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Nefrologii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Zakładu Medycyny Rodzinnej AM w Warszawie Prof. dr hab. n. med. Andrzej Wardyn
Najczęstszym czynnikiem etiologicznym ostrych infekcji górnych dróg oddechowych są wirusy. Wiele typów wirusów wykazuje zdolność do replikacji na powierzchni błony śluzowej dróg oddechowych, wywołując objawy infekcji. Na podstawie obserwacji epidemiologicznych oraz klinicznych staje się możliwe rozróżnienie czynnika sprawczego tego typu infekcji.
Prof. dr hab. n. med. Grzegorz Opolski 1, Dr n. med. Krzysztof J. Filipiak 1, Lek. med. Marcin Grabowski 1, 2
1 Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Kardiologii AM w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Grzegorz Opolski
2Zakład Informatyki Medycznej AM w Warszawie
Kierownik: Prof. dr hab. Robert Rudowski
Pacjenci z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW) stanowią bardzo zróżnicowaną populację. Według nowej klasyfikacji wyróżniamy OZW z przetrwałym uniesieniem ST oraz OZW bez przetrwałego uniesienia ST. Duże badania kliniczne wykazały zwiększone ryzyko niepomyślnych zdarzeń w pewnych grupach pacjentów. Pojawiła się konieczność stworzenia wszechstronnej stratyfikacji ryzyka w OZW. Stworzono do tej pory wiele modelów określających ryzyko zgonu, zawału serca czy objawów nawracającej dławicy u pacjentów z OZW. Ocena ryzyka wykonana przy przyjęciu w oparciu o punktową klasyfikację pozwala zidentyfikować pacjentów, którzy odniosą najwięcej korzyści z postępowania inwazyjnego i zastosowania inhibitorów płytkowej glikoproteiny IIb/IIIa. Artykuł podsumowuje obecne poglądy na temat klasyfikacji, stratyfikacji ryzyka i postępowania w OZW.
Prof. dr hab. n. med. Anna Filipowicz-Sosnowska, Dr n. med. Ewa Stanisławska-Biernat, Dr. n. med. Anna Zubrzycka-Sienkiewicz
Klinika Reumatologii, Instytut Reumatologiczny w WarszawieProf. dr hab. n. med. Anna Filipowicz-Sosnowska
Na podstawie wyników międzynarodowych badań oraz opinii ekspertów przedstawiono rekomendacje dotyczące diagnozy i leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów (rzs ). Omówiono objawy kliniczne, kryteria klasyfikacyjne i prognostyczne, objawy pozastawowe oraz ocenę aktywności choroby u chorych na rzs. Podkreślono konieczność wczesnego stosowania najskuteczniejszych leków modyfikujących przebieg choroby (LMPCh). W przypadku nieskuteczności LMPCh stosowanych zarówno w monoterapii jak i w terapii skojarzonej należy rozważyć stosowanie leczenia biologicznego. Omówiono objawy niepożądane leków stosowanych w terapii rzs.
Dr. n. med. Urszula Ołdakowska-Jedynak, Prof. dr hab. n. med. Leszek Pączek
Klinika Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych
Akademia Medyczna w Warszawie
Kierownik Kliniki: Prof. dr hab. n. med. Leszek Pączek
Znacząca poprawa wyników przeszczepiania wątroby wynika przede wszystkim z lepszej techniki chirurgicznej oraz istotnego postępu w zakresie leczenia immunosupresyjnego. Wprowadzenie cyklosporyny a następnie prografu i innych nowych leków takich jak: mykofenolan mofetilu i rapamycyna znacznie poprawiło wyniki przeszczepiania oraz pozwoliło indywidualizować schematy leczenia immunosupresyjnego.
Nadal istotnymi problemami pozostaje toksyczność leków immunosupresyjnych, rozwój przewlekłego procesu odrzucania, prowadzący do stopniowego rozwoju hepatopatii przeszczepu oraz brak alternatywnej metody immunomodulacji potransplantacyjnej.
Zastosowanie efektywnej, uwzględniającej nie tylko immunosupresyjny potencjał leku, ale także jego zazwyczaj wąskie "okno" terapeutyczne i z tym związaną toksyczność, supresji układu immunologicznego biorcy, zapobiegającej procesom ostrego odrzucania, a w konsekwencji uniknięcie, obarczonego istotnymi powikłaniami intensywnego leczenia immunosupresyjnego (ATG, OKT3) to niezbędny warunek bezpiecznego prowadzenia chorych po przeszczepieniu nie tylko wątroby. Niniejsza publikacja prezentuje praktyczne elementy farmakoterapii immunosupresyjne po transplantacji wątroby.
