Dziecko z niedoborem wzrostu i zmniejszoną w stosunku do norm populacyjnych szybkością wzrastania, po wykluczeniu innych przyczyn niskorosłości powinno być zbadane w kierunku niedostatecznego wydzielania hormonu wzrostu. Jest to diagnostyka wymagająca kompleksowej oceny klinicznej, stanu hormonalnego, badań radiologicznych i biochemi-cznych oraz odpowiedniej obserwacji i oceny auksologicznej pacjenta. Konsekwencją rozpoznania niedoboru hormonu wzrostu powinno być zalecenie wielomiesięcznego lub wieloletniego leczenia ludzkim rekombinowanym hormonem wzrostu. Ze względu na wiele kontrowersji dotyczących kryteriów rozpoznawania niedoboru hormonu wzrostu w roku 2000 oraz w 2003 opublikowane zostały wytyczne grupy ekspertów - Growth Hormone Research Society - przedstawicieli towarzystw endokrynologii dziecięcej na świecie, dotyczące jednolitych metod diagnozowania i leczenia niedoboru hormonu wzrostu u dzieci i młodzieży.
The Growth Hormone Research Society zaleca, by wobec braku „złotego standardu” oceny wydzielania hormonu wzrostu, za podstawę rozpoznania niedoboru GH uznać zespół cech klinicznych, auksologicznych i radiologicznych, który należy potwierdzić badaniem biochemicznym po odpowiednio długim okresie obserwacji szybkości wzrastania i wykluczeniu innych przyczyn niskorosłości. Za wskazania do biochemicznej diagnostyki w kierunku niedoboru GH uznano kryteria auksologiczne: 1. niedobór wysokości przekraczający - 3 SD (odchylenie standardowe) w stosunku do średniej w populacji, 2. niedobór wysokości przekraczający -1,5 SD w stosunku do średniej wysokości rodziców, 3. niedobór wysokości przekraczający - 2 SD w stosunku do średniej w populacji wraz ze zwolnieniem szybkości wzrastania przekraczającym - 1 SD lub obniżenie wysokości o ponad 0,5 SD w ciągu roku obserwacji dla dzieci powyżej 2 roku życia, 4. przy prawidłowej wysokości ciała: zwolnienie szybkości wzrastania przekraczające -2 SD w ciągu rocznej obserwacji lub przekraczające - 1,5 SD przez ponad 2 lata. W pracy przedstawiono wytyczne, poświęconych kryteriom auksologicznym w ocenie niedoboru hormonu wzrostu u dzieci.

The child with a short stature and decreased growth velocity should be investigated for growth hormone (GH) deficiency after other causes of poor growth have been excluded. The diagnosis of GH deficiency is a process requiring clinical assessment com-bined with hormonal tests, radiological and biochemical evaluations as well as auxological observation. GH deficiency is usually followed by a long-term human recombinant growth hormone therapy. The diagnosis and treatment of growth hormone deficiency have been controversial, therefore The Growth Hormone Research Society developed consensus guidelines for the diagnosis and treatment of the disease in childhood and adolescence. The Growth Hormone Research Society, because of the lack of the „gold standard”, recommends assessment of the growth hormone secretion on the basis of combined axiological, radiological and clinical features of growth hormone deficiency, which have to be confirmed with biochemical test after appropriate length of assessment of growth velocity and exclusion of other reasons of short stature. GH deficiency can be considered when the following criteria are fulfilled: 1. height deficiency exceeds population - 3 SD (standard deviation), 2. height deficiency exceeds -1,5 SD of the mean parental height, 3. height deficiency exceeds - 2 population SD together with slower than - 1 SD growth velocity, or with lower than 0,5 SD growth velocity in the period of 1 year in children older than 2 years, 4. in appropriate height -slower growth velocity - 2 SD during one year or slower than - 1.5 SD during 2 years observation. In the paper some of the guidelines dealing with auxological criteria for evaluation of growth hormone deficiency are presented.