Wentylacja mechaniczna, będąca głównym narzędziem terapeutycznym w różnych formach, zarówno ostrej, jak i przewlekłej, niewydolności oddechowej u dzieci, niesie ze sobą ryzyko wielu powikłań, w tym barotraumy i biotraumy. Mają one bezpośredni wpływ na rokowanie, a przede wszystkim na przeżycie pacjentów. Poszukiwanie metod i strategii wentylacji, które ograniczyłyby częstość ich występowania, stało się celem wielu badań ostatnich kilkunastu lat. Weryfikacji podlegały między innymi: wentylacja małymi objętościami, stosowanie tzw. optymalnego PEEP, manewry rekrutacji płuc, układanie dziecka na brzuchu, a także niekonwencjonalne metody wentylacji, takie jak wentylacja oscylacyjna. Jedynie stosowanie strategii tzw. wentylacji oszczędzającej płuca w sposób zdecydowany wpłynęło na obniżenie śmiertelności wśród pacjentów w porównaniu z tymi, u których objętość wentylacji (TV) przekraczała rekomendowane wartości 6–8 ml/kg m.c., a wartość ciśnienia szczytowego była wyższa od 30 cm H₂0.

Mechanical ventilation is a common “therapeutic tool” in the treatment of acute and chronic respiratory insufficiency in children, but it has severe acute and chronic side effects such as barotrauma or biotrauma. These complications influence the final outcome of treatment and are the main cause of increase in mortality although during the last two decades methods and strategies of ventilation protecting human lungs have been looking for. Ventilation with the minimal tidal volume, optimal PEEP, the maneuver of lung recruitment, prone position and alternative methods of ventilation such as oscillation were assessed. Only applying the strategy of protective lung ventilation (TV between 6 to 8 ml/kg and PIP did not exceed 30cmH₂0) reduced the mortality rate significantly.