Koarktacja aorty u dzieci i młodzieży – aktualny standard diagnostyki i leczenia
Słowa kluczowe / Keywords:
Streszczenie:
Koarktacja aorty (ang. coarctation of the aorta, CoA) jest niesiniczą wadą wrodzoną układu sercowo-naczyniowego, polegającą na zwężeniu dystalnej części łuku aorty lub bliższego odcinka aorty piersiowej, najczęściej zlokalizowanym za odejściem lewej tętnicy podobojczykowej w obrębie tzw. cieśni aorty. Obraz kliniczny jest zróżnicowany – od przebiegu skąpoobjawowego poprzez typowe objawy nadciśnienia tętniczego aż do jawnej niewydolności układu krążenia lub wstrząsu kardiogennego w pierwszych dniach życia. Manifestacja kliniczna zależy od wieku pacjenta oraz stopnia zwężenia. Podstawą diagnostyki klinicznej jest pomiar tętna oraz ciśnienia tętniczego, a w przypadku noworodków również wysycenia tlenem krwi tętniczej, na kończynach górnych i dolnych. Badaniem obrazowym pierwszego wyboru jest echokardiografia przezklatkowa (ang. transthoracic echocardiogram, TTE), natomiast rezonans magnetyczny (RM) i tomografia komputerowa (TK) stanowią metody uzupełniające, szczególnie u dzieci starszych oraz w ocenie wyników leczenia i obserwacji odległej. Leczenie zabiegowe CoA obejmuje zabiegi interwencyjne, chirurgiczne lub hybrydowe. Operacja kardiochirurgiczna stanowi metodę z wyboru u noworodków i niemowląt z izolowaną CoA, a także u starszych pacjentów ze współistniejącymi istotnymi wadami układu krążenia. W pozostałych grupach chorych preferowane są metody interwencyjne, takie jak angioplastyka balonowa i implantacja stentu. Pacjenci po leczeniu CoA wymagają dożywotniej obserwacji ze względu na ryzyko powikłań późnych, do których należą nadciśnienie tętnicze, rekoarktacja, tętniaki aorty i tętnic wewnątrzczaszkowych, przerost lewej komory, zaburzenia rytmu serca, zwiększone ryzyko miażdżycy.
Abstract:
Coarctation of the aorta (CoA) is a congenital, acyanotic cardiovascular defect characterized by narrowing of the distal aortic arch or the proximal descending thoracic aorta, most commonly located just distal to the origin of the left subclavian artery at the aortic isthmus. The clinical presentation of CoA is highly variable, ranging from an asymptomatic course, through systemic arterial hypertension to heart failure or cardiogenic shock during the first days of life. Clinical manifestations may differ depending on the patient’s age and the severity of the obstruction. Initial clinical assessment is based on the evaluation of peripheral pulses and measurement of blood pressure in the upper and lower extremities and in the case of newborns, also arterial blood oxygen saturation in the upper and lower limbs. Transthoracic echocardiography is the first-line imaging modality, while cardiac magnetic resonance imaging and computed tomography serve as complementary techniques, particularly in older children and in the follow-up. Management of CoA includes surgical, transcatheter, and hybrid approaches. Surgical repair remains the treatment of choice in neonates and infants with isolated CoA, as well as in patients with associated significant congenital heart defects. In other clinical scenarios, transcatheter interventions – such as balloon angioplasty and stent implantation – are often preferred. Patients treated for CoA require lifelong surveillance due to the risk of late complications, including systemic hypertension, recoarctation, aortic and intracranial aneurysms, left ventricular hypertrophy, cardiac arrhythmias, and an increased risk of atherosclerosis.
Strona przeznaczona dla lekarzy i osób pracujących w ochronie zdrowia. Wchodząc tu, potwierdzasz, że jesteś osobą uprawnioną do przeglądania zawartych na tej stronie treści.